ජීවිතේ සමහර මිනිස්සු අපේ ලෝකයට එන්නේ කිසිම බලාපොරොත්තුවක් නැතුව. කසුන් කියන්නේ කොළඹ ප්රෞද්ගලික ආයතනයක ග්රැෆික් ඩිසයිනර් කෙනෙක් විදිහට වැඩ කරපු සරල තරුණයෙක්. උදේ ඉඳන් රෑ වෙනකන් කොම්පියුටර් ස්ක්රීන් එකක් දිහා බලාගෙන, තමන්ගේම කියලා ලෝකෙක තනියම ජීවත් වුණු කෙනෙක්. හැබැයි ඒ පාලු ජීවිතයට සඳලි ආවේ හීනියට වැටුණු වැහි බින්දුවක් වගේ. සඳලි වැඩ කළේ ඒ ඔෆිස් එකේම එකවුන්ට්ස් ඩිපාර්ට්මන්ට් එකේ.
දෙන්නා මුලින්ම හඳුනාගත්තේ ඔෆිස් එකේ කැන්ටින් එකේදී. කසුන් තනියම කෝපි එකක් බොන්න වාඩි වෙලා ඉද්දි, සඳලි එතනට ආවේ යාළුවෙක් එක්ක. එදා සඳලිගේ අතින් කෝපි කෝප්පය හැලුණේ කසුන්ගේ ඇඟට.
”අනේ සොරි… අනේ ඇත්තටම සොරි අයියේ… මං දැක්කේ නෑ…” සඳලි බය වෙලා ටිෂූ එකක් අරන් කසුන්ගේ ෂර්ට් එක පිහින්න හැදුවා.
කසුන් හිනාවුණා. “කමක් නෑ, කමක් නෑ නංගි. ඕක සාමාන්ය දෙයක්නේ. ගණන් ගන්න එපා.”
අන්න ඒ හිනාවට සඳලිගේ හිත ගියා. එතනින් පටන් ගත්තු යාළුකම, සති කිහිපයක් යද්දී රෑ තිස්සේ ඇදෙන දිග ෆෝන් කෝල්වලට හැරුණා. මාස හයක් යද්දී දෙන්නා ආදරවන්තයෝ වුණා. ඔවුන් අතර තිබුණේ මහලොකු සිනමාත්මක ආදරයක් නෙවෙයි. රණ්ඩු වෙන, ආයේ විනාඩියෙන් යාළු වෙන, හවසට බස් එකේ එකට යන ගමන් රටේ නැති කුණුකන්දල් කතා කරන සාමාන්ය ආදරයක්.
කසුන් හැමතිස්සෙම කිව්වේ, “සඳලී, මං කවදා හරි මගේම කියලා ඩිසයිනින් කම්පැනි එකක් දානවා. එදාට ඔයා තමයි ඒකේ බිස්නස් හැන්ඩ්ල් කරන්න ඕනේ,” කියලා. සඳලි ඒ හැමදේටම හිනාවෙලා උත්තර දුන්නා. අවුරුදු තුනක් පුරාවට ඔවුන් ඒ හීන පස්සේ එකට දිව්වා.
නමුත් මීට මාස තුනකට විතර කලින් ඉඳන් සඳලි පොඩ්ඩක් වෙනස් වුණා. කසුන්ට ඒක මුලින්ම තේරුණේ පාර අයිනේ හමුවුණු දවසක. වෙනදට කසුන් විනාඩි දහයක් පරක්කු වුණත් කෑගහන, රණ්ඩු වෙන සඳලි, එදා පැය භාගයක් පරක්කු වෙලත් මුකුත් කිව්වේ නැහැ. පාර අයිනේ තිබ්බ බංකුවක වාඩි වෙලා බිම බලාගෙන හිටපු සඳලි, කසුන් දිව්වගමන් එනවා දැකලා ලස්සනට හිනාවුණා.
”සොරි බං සඳලී… බස් එක මිස් වුණානේ,” කසුන් හති අරිමින් කිව්වා.
”කමක් නෑ කසුන්. වාඩි වෙන්නකෝ. හති ඇරලා ඉන්න,” සඳලි කසුන්ගේ අතකින් ඇදලා ඇය ළඟින් වාඩි කරගත්තා.
”ඔයාට තරහ ගියේ නැද්ද?” කසුන් ඇහුවේ පුදුමෙන්.
”පිස්සුද අනේ… ඔයා ඕන කමින් පරක්කු වුණේ නෑනේ. ඇයි මං තරහ වෙන්නේ?” සඳලි කසුන්ගේ මූණ දිහා බලන් හිටියේ වෙනදා නැති ආසාවකින්.
”ඔයා මේ ටිකේ මාර විදිහට වෙනස් වෙලා සඳලී. වෙනදට මට බනින ඒවටත් දැන් හිනාවෙලා ඉන්නවා. මට නිකන් අමුතුයි වගේ,” කසුන් හිනාවෙවී කිව්වා.
සඳලි ටිකක් වෙලා කසුන්ගේ මූණ දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇගේ ඇස්වල පුංචි දිලිසීමක් තිබුණා, ඒත් ඒක කඳුළක්ද නැද්ද කියලා කසුන්ට අඳුරගන්න බැරි වුණා.
”ජීවිතේ හරි කෙටියි කසුන්. ඉන්න ටිකේ රණ්ඩු වෙවී ඉන්න ඕන නෑනේ. ඔයාට ආදරේ කරන්න මට තියෙන කාලේ මං ඇයි බැන බැන නාස්ති කරන්නේ?” සඳලි කසුන්ගේ උරහිසෙන් ඔළුව තියාගත්තා.
කසුන් හිතුවේ ඒක සාමාන්ය ආදරණීය කතාවක් කියලා. හැබැයි සඳලි ඒ වෙද්දීත් දැනගෙන හිටියා තමන්ගේ මොළයේ හටගෙන තිබ්බ දරුණුම ගෙඩිය (Brain Tumor) ගැන. ඩොක්ටර්ස්ලා කියලා තිබ්බේ උපරිම මාස තුනයි කියලා. සඳලි තීරණය කරලා තිබුණේ ඇඩ්මිට් වෙලා, බෙහෙත් බොමින්, කසුන්වයි ගෙදර අයවයි අඬවන්නැතුව, ඉතුරු ටික දවස සතුටින් ඉන්න. ඇයට ඕන වුණේ නැහැ කසුන් ඇය දිහා බලලා අනුකම්පාවෙන් අඬනවා දකින්න.
ඊට පස්සේ ගත වුණු මාස දෙක කසුන්ට දැනුණේ හීනයක් වගේ. සඳලි එයාට ඕන හැම තැනකම කසුන්ව එක්කන් ගියා. හැබැයි ඇය කවදාවත් ලොකු සල්ලි වියදම් කරන්න දුන්නේ නැහැ.
”කසුන්, අපි නුවරඑළියේ යමුද එක දවසකට?” දවසක් සඳලි ඇහුවා.
දෙන්නා සෙනසුරාදා උදේම බස් එකේ නුවරඑළියට ගියා. ලොකු හෝටල්වල කෑවේ නැහැ, පාරවල් අයිනේ ඇවිදලා, වැව අයිනේ වාඩි වෙලා බඩ ඉරිඟු කරලක් බෙදාගෙන කෑවා. සඳලිට ඕන වුණේ නැහැ කසුන්ව ණයකාරයෙක් කරන්න. ඇයට ඕන වුණේ සල්ලිවලට ගන්න බැරි මතකයන් විතරක් ඉතිරි කරන්න.
තවත් දවසක් රෑ 9ට විතර දෙන්නා ඔෆිස් ඇරිලා එද්දී වැස්සක් වැටුණා. කසුන් කුඩේ දිග ඇරලා සඳලිට අල්ලන්න හැදුවා.
”කුඩේ වහන්න කසුන්… අපි අද තෙමෙමු,” සඳලි කසුන්ගේ අතින් කුඩේ උදුරලා වැහුවා.
”පිස්සුද සඳලී, ඔයාට හෙම්බිරිස්සාව හැදෙයි,” කසුන් කෑගැහුවා.
”කමක් නෑ අනේ… එක දවසක් තෙමුණා කියලා මැරෙන්නේ නෑනේ,” සඳලි වැස්සේ කැරකි කැරකි හිනාවුණා. එදා ඇය හිනාවුණු විදිහ කසුන්ගේ හිතේ තදින්ම ඇඳුණා. හැබැයි කසුන් දැනගෙන හිටියේ නැහැ, ඒ තෙමෙන්නේ සඳලිගේ ජීවිතේ අන්තිම වැස්සෙන් කියලා.
දින සති ගෙවෙද්දී සඳලිට නිතරම තද හිසරදය හැදෙන්න ගත්තා. කසුන් එක්ක ඉද්දිත් ඇය බාත්රූම් එකට යනවා කියලා ගිහින්, බෑග් එකේ තිබ්බ දරුණු පේන් කිලර්ස් හොරෙන් බිව්වා. කසුන් දවසක් ඒක දැකලා ඇහුවා, “මොනවද සඳලී ඒ බොන බෙහෙත්?”
සඳලි කලබල නොවී හිනාවුණා. “නෑ අනේ… මේ දවස්වල ඔෆිස් එකේ වැඩ වැඩි නිසා ප්රෙෂර් එකට ඔළුව රිදෙනවා. ඒකට ඩොක්ටර් ලියලා දුන්න විටමින් ජාතියක්.” කසුන්ට කිසිම සැකයක් හිතුණේ නැහැ, මොකද සඳලි හැම තිස්සෙම සාමාන්ය විදිහට හිනාවෙලා හිටපු නිසා.
එදා සිකුරාදා දවසක්. සඳලි ඔෆිස් ආවේ නැහැ. නිවාඩු කියලා කසුන්ට මැසේජ් එකක් දාලා තිබුණා. කසුන් ඔෆිස් එකේ වැඩ අස්සේ හවස කෝල් කළත් සඳලි ෆෝන් එක ගත්තේ නැහැ. කසුන් හිතුවේ ඇයට නින්ද යන්න ඇති කියලා.
රෑ 9.30ට විතර සඳලි කසුන්ට කෝල් එකක් ගත්තා. කසුන් ෆෝන් එක ගත්ත ගමන් ඇහුවා, “මොකද අනේ හවස කෝල් ගත්තම ආන්සර් කළේ නැත්තේ? මං බය වුණා.”
”සොරි කසුන්… මං නිදාගෙන හිටියේ,” සඳලිගේ කටහඬ වෙනදාට වඩා මන්දගාමී, හරිම හීනි පාටයි.
”ඔයා කෑවද පැටියෝ? සනීපෙන්ද ඉන්නේ?” කසුන් ඇහුවා.
”ම්ම්… මං කෑවා. අද මට මාර විදිහට මහන්සියි කසුන්. ඇඟට පණ නෑ වගේ… මාර නිදිමතක් එනවා.”
”එහෙනම් ඉක්මනට නිදාගන්න. හෙට හවස අපි ෆිල්ම් එකක් බලන්න යමුද? මං ටිකට් බුක් කරන්නද?” කසුන් ආසාවෙන් ඇහුවා.
ෆෝන් එකේ අනෙක් පැත්තෙන් ටික වෙලාවක් නිහඬතාවයක් තිබුණා. ඊට පස්සේ සඳලි දිග හුස්මක් ගන්න සද්දේ කසුන්ට ඇහුණා.
”කසුන්… මට ඔයාට කියන්න ඕන… මං ඔයාට ගොඩක් ආදරෙයි. මේ ලෝකේ හැමදේටම වඩා. ඔයා මගේ ජීවිතයට ආපු එක තමයි මට ලැබුණු ලොකුම වාසනාව. මං ගැන දුක් වෙන්න එපා කවදාවත්.” සඳලිගේ කටහඬ වෙවුලනවා වගේ කසුන්ට දැනුණා.
”මොකද මේ අද මාර ආදරයක් ඇවිස්සිලා තියෙන්නේ? මමත් ආදරෙයි මැණික. පිස්සු කෙළින්නේ නැතුව ඉක්මනට නිදාගන්න. හෙට හම්බවෙමු. බුදු සරණයි,” කසුන් හිනාවෙලා කිව්වා.
”බුදු සරණයි කසුන්…” ඒ සඳලිගේ තොල් අතරින් පිටවුණු අවසන් වචන ටික.
පහුවදා උදේ 7ට විතර කසුන් ඇහැරුණේ සඳලිගේ නංගිගෙන් ආපු කෝල් එකකින්. කෝල් එක ගත්ත ගමන් නංගි එක දිගට අඬනවා.
”අයියේ… අක්කා… අක්කා ආයේ ඇහැරෙන්නේ නෑ අයියේ… අක්කා නැති වුණා…”
කසුන්ට ඒක අහපු වෙලාවේ මුළු ලෝකයම නතර වුණා වගේ දැනුණා. අතේ තිබ්බ ෆෝන් එක බිමට වැටුණා. “නෑ… ඒක වෙන්න බෑ… ඊයේ රෑත් කතා කළානේ…” කසුන් පිස්සෙක් වගේ සඳලිලාගේ ගෙදරට දුවගෙන ගියා.
ගෙදරට යද්දී හැමෝම අඬනවා. සඳලි ඇඳ උඩ සාමාන්ය විදිහටම ලස්සනට, නිහඬව නිදාගෙන ඉන්නවා. කසුන් සඳලි ළඟට ගිහින් ඇගේ අතින් අල්ලලා කෑගහලා ඇඬුවා. “සඳලී… නැගිටින්නකෝ… ඇයි මේ සෙල්ලම් කරන්නේ… අද අපි ෆිල්ම් එකක් බලන්න යනවා කිව්වා නේද…” හැබැයි සඳලිගේ ඒ හැමදාම උණුසුම් වුණු අත් දෙක එදා අයිස් කැටයක් වගේ සීතල වෙලා තිබුණා.
ඩොක්ටර්ස්ලා ඇවිත් මරණ පරීක්ෂණ වාර්තා දෙද්දිමයි කසුන් ඇතුළු මුළු පවුලම දැනගත්තේ සඳලිට මාස ගාණක ඉඳන් තිබ්බ දරුණු අසනීපය ගැන. ඇය කාටවත් නොකියා ඒ මරණීය වේදනාව තනියම දරාගෙන තියෙන්නේ, තමන්ගේ අන්තිම කාලේ හැමෝම අඬ අඬා ඉන්නවා බලන්න බැරි නිසා.
මළගෙදර වැඩ කටයුතු ඉවර වෙලා සතියකට විතර පස්සේ, සඳලිගේ නංගි කසුන්ව හම්බවෙන්න ආවා. ඇය කසුන්ගේ අතට කුඩා පෙන් ඩ්රයිව් (Pen drive) එකක් දුන්නා.
”අක්කා මැරෙන්න සති දෙකකට කලින් මට මේක දීලා කිව්වා, එයා නැති වුණාට පස්සේ අයියට විතරක් ගිහින් දෙන්න කියලා. කාටවත් පෙන්වන්න එපා කිව්වා,” නංගි තවමත් කඳුළු පිහිදමමින් කිව්වා.
කසුන් තනියම තමන්ගේ පාලු කාමරයට වෙලා, දොර වහගෙන, ගැහෙන අත්වලින් ලැප්ටොප් එකට ඒ පෙන් ඩ්රයිව් එක සම්බන්ධ කළා. ඒකේ තිබුණේ එකම එක වීඩියෝ ෆයිල් එකක් විතරයි.
කසුන් ඒක ක්ලික් කළා. වීඩියෝ එක ප්ලේ වුණා.
තිරය මත දර්ශනය වුණේ වෙනදා වගේම ලස්සනට හිනාවෙන සඳලි. ඇය ඉන්නේ ඇගේ කාමරේ ඇඳ උඩ වාඩි වෙලා. (ඒක රෙකෝඩ් කරලා තිබුණේ ඇය මිය යන්න සති දෙකකට විතර කලින්).
වීඩියෝවේ සඳලි කතා කරන්න පටන් ගත්තා:
”කසුන්… ඔයා මේ වීඩියෝ එක බලද්දී මම ඔයාගේ ලෝකේ නෑ. ඔයා මම එක්ක ගොඩක් කේන්තිගෙන ඇති නේද කසුන් මම මෙච්චර ලොකු දෙයක් ඔයාගෙන් හැංගුවා කියලා? මට බනින්න කසුන්… හැබැයි අනේ මට වෛර කරන්න නම් එපා. මට වෙන කරන්න දෙයක් තිබුණේ නෑ.
මම දන්නවා මට මේ ලෙඩේ තියෙනවා කියලා ඔයාට කිව්වා නම්, ඔයා ඔයාගේ රස්සාවත් අතහැරලා මාව බේරගන්න දඟලන හැටි. රෝහල් ගානේ, දොස්තරලා පස්සේ රස්තියාදු වෙමින් සල්ලි හොයන්න දඟලන හැටි. හැමදාම රෑට මගේ ඇඳ ළඟ වාඩි වෙලා මං දිහා බලලා හොරෙන් අඬන හැටි… මට ඒක බලන් ඉන්න බෑ කසුන්. මගේ හදවත පැලෙනවා ඒක මතක් වෙද්දිත්.
මට ඕන වුණේ නැහැ මගේ අන්තිම කාලේ ඔයාගේ ඇස්වලින් කඳුළු වැටෙනවා බලන්න. මට ඕන වුණේ මම ඉන්න ටික දවසේ ඔයා මගේ ළඟ ඉද්දි හදවතින්ම හිනාවෙනවා බලන්න විතරයි. ඒ නිසයි මම හැමදේම හැංගුවේ. අපි ගත කරපු ඒ හැම පුංචි තත්පරයක්ම, අර වැස්සේ තෙමුණු දවස, නුවරඑළියේ ගියපු දවස… ඒ හැමදේම මගේ ජීවිතේ ලස්සනම දවස් ටික කසුන්.
මම මැරුණත් මං මැරුණේ සතුටින්. මොකද ඔයා මට ඒ සතුට උපරිමයෙන්ම දුන්නා. ඒ නිසා මං වෙනුවෙන් අඬන්න එපා කසුන්. මම හිනාවෙලා ඉන්න මූණ විතරක් මතක තියාගන්න. මගේ මතකයන් ඔයාගේ අනාගතයට බාධාවක් කරගන්න එපා.
දැන් ඉතින් ඇති… අඬන්නේ නැතුව නැගිටලා ඔයාගේ ජීවිතේ ඉස්සරහට යන්න. ඔයා කවදා හරි දාන්න හිතන් හිටපු කම්පැනි එක දාන්න. මම එතන නැතත්, ඔයාගේ හිත ඇතුලේ ඉඳන් ඔයා දිහා බලන් ඉන්නවා. මම ඔයාට ගොඩක් ආදරෙයි කසුන්… සදහටම…”
වීඩියෝ එක ඉවර වුණා. ලැප්ටොප් තිරය කළු වුණා.
කාමරේ පුරාම පැතිරුණේ මළ ගෙදරක් වගේ නිහඬතාවයක්. කසුන්ගේ ඇස්වලින් කඳුළු කඩාගෙන වැටුණා. හැබැයි ඒ කඳුළු අස්සේ සඳලි තමන්ට කරපු ආදරයේ පරිත්යාගය සහ ගැඹුර දැනෙද්දී, කසුන්ගේ හිතට ලොකු ශක්තියක් ආවා.
ඔහු කඳුළු පිහිදගත්තා. ජනේලයෙන් ඈත අහස දිහා බලලා හීන් හිනාවක් දාගත්තා. “මං ඔයාට පොරොන්දු වෙනවා සඳලී… මං අඬන්නේ නෑ. ඔයා වෙනුවෙන්ම මං මගේ ජීවිතේ දිනලා පෙන්වනවා.”
ඇතැම් ආදර කතා අවසන් වෙන්නේ විවාහයකින් නෙවෙයි වෙන්න පුළුවන්, හැබැයි ඒ ආදරයේ මතකයන්, මරණයටවත් කවදාවත් පරාජය කරන්න බැහැ.
කතාව අවසන්…
🎥 මේ කතාවට අදාළ වීඩියෝව මෙතනින් බලන්න:
Use up and down arrow keys to resize the meta box pane.Toggle panel: WPCode Page ScriptsToggle panel: sameAs
Toggle panel: Schema Exclude
Use up and down arrow keys to resize the meta box pane.Toggle panel: WPCode Page ScriptsToggle panel: sameAs
| URLs | Enter sameAs URLs, one per line. |
|---|
Toggle panel: Schema Exclude
| Turn Schema OFF | Tick this checkbox to turn off Schema output on this entry. |
|---|
Toggle panel: Yoast SEO
Optimize your content for discovery or get new content suggestions.Get content suggestions
Focus keyphrase
Focus keyphrase
Use the main word or phrase you want your content found for across search, AI, and beyond. Learn more about best practices for keyphrases.(Opens in a new browser tab)
Discover related keyphrases(Opens in a new browser tab)
Search appearance
Determine how your post should look in the search results.Google preview
MobileGoogle preview: Switch to desktop preview. Currently showing mobile preview.
Desktop
Url preview:
SinhalaNovelssinhalakatha.lk
SEO title preview:
නොකියූ රහසක අවසානය | හෙළිවන අවසන් සත්යය – Sinhala Novels
Meta description preview:
Jun 28, 2026 － Please provide a meta description by editing the snippet below. If you don’t, Google will try to find a relevant part of your post to show in the search results.
SEO titleInsert variableGenerate SEO title
Title Page Separator Site title
Slug
Meta descriptionInsert variableGenerate meta description
SEO analysisEnter a focus keyphrase to calculate the SEO score
Add related keyphrasePremiumTrack SEO performance
Content blocksNew
Internal linking suggestionsPremium
Cornerstone content
Advanced
Insights
PostBlock
Paragraph
Start with the basic building block of all narrative.
Color
Text
Background
Typography
Font size
Advanced
Skip to the selected blockOpen publish panel
Toggle panel: Yoast SEO
Google preview: Switch to desktop preview. Currently showing mobile preview.
Url preview:
SEO title preview:
Meta description preview:
Enter a focus keyphrase to calculate the SEO score
PostBlock
නොකියූ රහසක අවසානය | හෙළිවන අවසන් සත්යය
Notice
Selecting a featured image is recommended for an optimal user experience.Set featured image
Generate with Elementor AIAdd an excerpt…
1,437 words, 8 minutes read time.
Last edited 28 minutes ago.
StatusDraft
PublishImmediately
Slugනකය-රහසක-අවසනය-හළවන-අවසන-සතයය
Authorසිංහල නවකතා
TemplateDefault template
DiscussionOpen
FormatStandardMove to trash
AMP
Yoast SEO
SEO analysis: Needs improvement
Readability analysis: Needs improvement
Inclusive language: GoodImprove your post with Yoast SEO
Categories
Love storyAdd Category
Tags
Add Tag
sinhala ketikatha (1 of 4)sinhala ketikatha
Sinhala Novels (2 of 4)Sinhala Novels
Sinhala Stories (3 of 4)Sinhala Stories
සිංහල කතා (4 of 4)සිංහල කතා
Separate with commas or the Enter key.
Most Used
- Sinhala Novels
- Sinhala Stories
- Sinhala novels free
- Sinhala novels online reading
- නවතම සිංහල නවකතා
- හොඳම සිංහල නවකතා
- සිංහල කතා
- සිංහල නවකතා වෙබ් අඩවිය
- සිංහල නවකතා Chapter-wise
- සිංහල නවකතා
Toggle panel: Schema & Structured Data on this post
Apartment schema is fetched automatically
Modify Apartment Schema Output
Disable Apartment on this pageToggle panel: External Featured Image
Image URL: Toggle panel: LiteSpeedDisable CacheDisable Image LazyloadDisable VPIViewport ImagesViewport Images – Mobile
Learn MoreToggle panel: LayoutSidebar Layout Default Right Sidebar Left Sidebar No Sidebars Both Sidebars Both Sidebars on Left Both Sidebars on Right Footer Widgets Default 0 Widgets 1 Widgets 2 Widgets 3 Widgets 4 Widgets 5 Widgets Content Container
Choose your content container type. Default Full Width Contained Disable Elements Content Title
Premium module availableOpen publish panel
- Post