අසම්පූර්ණ සිත්තම | ජීවිතයේ නොකියූ කතාව

​කොළඹ නගරයට වහින වැස්ස සාමාන්‍යයෙන් ගේන්නේ මහා පිස්සුවක්. වාහන හෝන් සද්ද, පාරවල් දිගේ ගලාගෙන යන මඩ වතුර, කුඩ අස්සෙන් රිංගලා කලබලෙන් දුවන මිනිස්සු. එදා හැන්දෑවෙත් අහස කළු කරගෙන ආවේ මුළු කොළඹම අඳුරෙන් වහලා දාන්න වගේ. ඒ මහා කලබලය අස්සේ, තමන්ගේ සුඛෝපභෝගී වාහනය ඇතුළේ හිරවෙලා හිටපු ආදිත්‍ය හිටියේ උපරිමයටම පීඩනයට පත්වෙලා.

​ආදිත්‍ය කියන්නේ තමන්ගේ ජීවිතේ හැම තත්පරයක්ම සල්ලි, ඉලක්ක (Targets) සහ සැලසුම් (Plans) ඇතුළේ විතරක් හිරකරපු corporate ක්ෂේත්‍රයේ ඉහළම තනතුරක ඉන්න තරුණයෙක්. එයාට එදා තිබුණේ එයාගේ මුළු අනාගතයම තීරණය කරන, අවුරුදු දෙකක මහන්සියක් කැප කරපු ලොකුම ප්‍රොජෙක්ට් එකක ප්‍රසන්ටේෂන් එකක්. ඒකට තව තිබුණේ හරියටම විනාඩි තිහයි.

​ඒත්, පාරේ තිබුණු දරුණු ට්‍රැෆික් එක අස්සේ එකපාරටම වාහනයේ ඇන්ජිමෙන් ඝන දුමක් දාන්න ගත්තේ ආදිත්‍යගේ ඉවසීමේ සීමාව පන්නමින්. එයා කේන්තියෙන් සහ කලබලයෙන් වාහනය පාර අයිනට කරලා නතර කළා. සුදු ෂර්ට් එකයි, ටයි එකයි පිටින් මහ වැස්සේ පාරට බැහැපු ආදිත්‍ය බොනට් එක ඇරලා බැලුවා. එයා දන්නේ කම්පියුටර් තිරවල තියෙන ඉලක්කම් විතරයි; ඇන්ජිමක වයර් එකක්වත් එයා අඳුරන්නේ නැහැ. ෆෝන් එක අරන් බලද්දී මහ වැස්ස නිසා සිග්නලුත් නැහැ. එයා ඔරලෝසුව දිහා බල බලා පාර අයිනේ තෙමෙමින් අසරණව, කේන්තියෙන් ගැහෙමින් හිටියා.
​”ඔය විදිහට ඕක දිහා බලන් හිටියට ඕක තනියම හැදෙන්නේ නැහැ මහත්තයා…”

​පිටිපස්සෙන් ඇහුණේ හරිම සැහැල්ලු, හැබැයි සෙල්ලක්කාර හඬක්.
​ආදිත්‍ය හැරිලා බැලුවා. එතන හිටියේ අවුරුදු විසිගාණක කෙල්ලෙක්. ඇඟට වඩා ලොකු ඩෙනිම් ජැකට් එකක් දාලා, කොණ්ඩේ උඩට කරලා ගැටගහලා, එක අතක පාට පාට තීන්ත ගෑවුණු කැන්වස් බෑග් එකක් එල්ලාගෙන. අනෙක් අතේ තිබුණේ ලොකු කහ පාට කුඩයක්. ඇය සමාධි. ඇය ජීවිතය දෙස බැලුවේ කිසිම සීමාවකින් තොරව, හරිම නිදහස් මතධාරී විදිහට.

​”ඔයා මැකෑනික් කෙනෙක්ද?” ආදිත්‍ය ඇහුවේ ටිකක් රළු විදිහට.
​”අපෝ නැහැ. හැබැයි ඔය දුම් දාන්නේ රේඩියේටර් එකෙන් කියලා කියන්න මට මැකෑනික් කෙනෙක් වෙන්න ඕන නැහැ,” සමාධි හිනාවෙලා කිව්වා. “ඕකට වතුර ටිකක් දාන්න වෙයි. හැබැයි දැන්ම ඇරියොත් මූණ පිච්චෙනවා. ටිකක් නිවෙන්න ඇරලා ඉමු.”

​”මට නිවෙන්න ඇරලා ඉන්න වෙලාවක් නැහැ තේරුණාද?” ආදිත්‍ය කෑගැහුවා. “මගේ ලයිෆ් එකේ ලොකුම මීටින් එක තව විනාඩි තිහකින්. මම මේ වැස්සේ අතරමං වෙලා. ෆෝන් එකේ සිග්නලුත් නැහැ. ඔයාට මේක සෙල්ලමක් වුණාට මගේ මුළු කරියර් එකම අද ඉවර වෙන්න යන්නේ.”

​සමාධි කිසිම කලබලයක් නැතුව අහස දිහා බැලුවා. “වැස්ස ඉතින් ඔයාගේ මීටින් එක ගැන දන්නේ නැහැනේ ආදිත්‍ය. අනික, ඔය විදිහට තෙමි තෙමි කේන්ති ගත්තා කියලා ඔය කාර් එක විනාඩි තිහෙන් දුවන්නෙත් නැහැ. ඔයාට ලෙඩක් හැදෙන එක විතරයි වෙන්නේ. එන්න, අර ඉස්සරහා කඩේට වෙලා තේ එකක් බොමු. ඕක නිවෙනකම්.”
​”මට බෑ. මම මෙතන ඉන්නවා. ටැක්සියක්වත් එයි.”
​”මේ මහ වැස්සේ කොළඹ පාරක ටැක්සි එන්නේ නැහැ මහත්තයා. ආඩම්බරකම පැත්තකින් තියලා එන්න. මගේ කුඩේ ලොකුයි, දෙන්නටම ඉඩ තියෙනවා.” සමාධි කිව්වා.
​ආදිත්‍යට වෙන කරන්න දෙයක් තිබුණේ නැහැ. එයා තමන්ගේ ලැප්ටොප් බෑග් එකත් තද කරලා බදාගෙන, සමාධිගේ කහ කුඩය යටින් පාර මාරු වුණා.

​තේ කඩේ වහලයට වහිනකොට ඇහෙන සද්දය හරිම හයියයි. සමාධි කිසිම ගාණක් නැතුව ලී බංකුව උඩින් වාඩි වෙලා ඉඟුරු තේ දෙකක් ඇණවුම් කළා. ආදිත්‍ය වාඩි වුණේ තමන්ගේ ඇඳුම් කිළුටු වෙයි කියන බයෙන් හරිම පරිස්සමෙන්.

​”ජයසේන මාමේ… අපිට හොඳ ඉඟුරු තේ දෙකක් දෙන්න. සීනි අඩුවෙන්, ඉඟුරු වැඩියෙන්,” සමාධි කිව්වා.
​”මට එපා. මම තේ බොන්නේ නැහැ. බ්ලැක් කෝෆි විතරයි බොන්නේ,” ආදිත්‍ය තවමත් ඔරලෝසුව දිහා බලමින් කිව්වා.
​”මාමේ, දෙකක්ම ගේන්න,” සමාධි හිනාවෙලා මුදලාලිට කිව්වා. ඊටපස්සේ ඇය ආදිත්‍ය දෙසට හැරුණා. “මොකක්ද ඔය හැටි බලන්නේ? ඔරලෝසුවේ කටු දෙක ඉක්මනට දුවනවා වත්ද?”

​”ඔයාට ඒක විහිළුවක් වුණාට මට එහෙම නැහැ සමාධි,” ආදිත්‍ය බැරෑරුම් විදිහට කිව්වා. “මම වැඩ කරන්නේ මිලියන ගණන් සල්ලි, ක්ලයන්ට්ස්ලා, ටාගට්ස් එක්ක. එතන හැම තත්පරයක්ම සල්ලි. අද මගේ ප්‍රොජෙක්ට් එක රිජෙක්ට් වුණොත් මගේ අවුරුදු ගාණක කැපවීම ඉවරයි. ඔයාලා වගේ කලාවක් කරගෙන, හිතුණ වෙලාවට ඇහැරෙන අයට මේවා තේරෙන්නේ නැහැ.”

​සමාධි තේ වීදුරු දෙක මේසය උඩින් තබා එකක් අතට ගත්තා. “ම්… ඉතින් ඔයා ඔය කියන හැම පීඩනයක්ම ඔයාගේ ඔළුව ඇතුළේ විතරයිනේ තියෙන්නේ. දැන් මට කියන්න, මේ වෙලාවේ ඔයාට ඔය මීටින් එකට යන්න කිසිම ක්‍රමයක් තියෙනවද? නැහැ. ඉතින් ඇයි නැති දේකට දුක් වෙවී මේ තියෙන මොහොතත් නැති කරගන්නේ? බලන්නකෝ මේ වැස්ස දිහා. වහලෙන් වතුර බේරෙන ලස්සන. ඒ සද්දේ… ඔයාට ඒකේ කිසිම ලස්සනක් පේන්නේ නැද්ද?”
​”නැහැ, මට පේන්නේ මඩ වතුර, ට්‍රැෆික් එක, මගේ නැති වුණු මීටින් එක—ඕකයි මට පේන යථාර්ථය,” ආදිත්‍ය කිව්වා. “ඔයා මොනවද ඇත්තටම කරන්නේ? ඔය චිත්‍ර ඇඳලා ජීවත් වෙන්න සල්ලි හම්බවෙනවද?”

​”සල්ලි හම්බවෙනවා, හැබැයි මම ජීවත් වෙන්නේ සල්ලි හම්බකරන්නම විතරක් නෙවෙයි,” සමාධි නිදහසේ කිව්වා. “මම චිත්‍ර අඳිනවා. හිතුණොත් පොත් ලියනවා. හිතුණොත් කොහේ හරි ඇවිදින්න යනවා. මම නිදහස් මිනිහෙක්. මට බොස්ලා නැහැ. ටාගට් නැහැ. ඩෙඩ්ලයින් නැහැ.”
​”ඒ කියන්නේ කිසිම වගකීමක් නැති, අනාගතයක් නැති කෙනෙක්,” ආදිත්‍ය උපහාසයෙන් හිනා වුණා. “ප්ලෑන් එකක් නැතුව කොහොමද මනුස්සයෙක් ජීවත් වෙන්නේ? ලබන මාසේ කන්නේ බොන්නේ කොහොමද, බිල් ගෙවන්නේ කොහොමද කියලා ප්ලෑන් එකක් තියෙන්න ඕනනේ. ඔයා සෙල්ලම් කරන්නේ ඔයාගේ ලයිෆ් එක එක්ක.”

​”ඔයාලා වගේ මිනිස්සු හෙට දවස ලස්සන කරගන්න අද දවස අපායක් කරගන්නවා ආදිත්‍ය,” සමාධි තේ උගුරක් බොන ගමන් හරිම සන්සුන්ව කිව්වා. “මම කරන්නේ අද දවස ලස්සනට ජීවත් වෙනවා. හෙට දවස ගැන හෙට හිතනවා. ඔය තේ එක බීලා බලන්නකෝ. ඕක නිවෙනවා.”
​ආදිත්‍ය අකමැත්තෙන් වුවත් තේ වීදුරුව අතට ගත්තා. උගුරක් බොද්දී දැනුණු ඉඟුරු රසය එයාගේ ගතට වගේම හිතටත් පුදුම සහනයක් දුන්නා. එයාට තේරුණා තමන් කොච්චර දේවල් පස්සේ දිව්වත්, මේ වගේ පුංචි මොහොතක තියෙන සැනසීම විඳලා නැහැ කියලා. එදා වැස්ස නිවුණට පස්සේ සමාධි කාර් එකට වතුර දාලා ඒක ස්ටාර්ට් කරගන්නත් උදව් කළා. මීටින් එක මඟහැරුණත්, ආදිත්‍යගේ හිතේ අමුතු නිදහසක් ඉතුරු වෙලා තිබුණා.

​ඒ අහම්බෙන් හමුවීම එතැනින් නතර වුණේ නැහැ. කාර් එක හදාගන්න උදව් කරපු සමාධිට ස්තූති කරන්න ආදිත්‍ය ඇයට කෝපි එකකට ආරාධනා කළා. එතැනින් පටන් ගත්තු යාළුකම හිමින් හිමින් ගැඹුරු වුණා. ඔවුන් දෙන්නා හරියට අහසයි පොළොවයි වගේ.

​දවසක් ආදිත්‍ය සමාධිගේ ගෙදරට ගියා. ඒක ගෙයක් නෙවෙයි, චිත්‍ර ගැලරියක් වගේ. හැමතැනම පේන්ට් බ්‍රෂ්, පාට කූරු, බාගෙට ඇඳපු කැන්වස්. කිසිම පිළිවෙළක් නැහැ. ලයිට් බිල්, වතුර බිල් හැමතැනම දාලා, ඒවයේ ගෙවන්න ඕන දවස් පැනලා.

​”සමාධි, ඔයා මෙහෙම කොහොමද ජීවත් වෙන්නේ?” ආදිත්‍ය ඔළුවේ අත ගහගත්තා. “මේ බලන්න… මේ මාසේ ලයිට් බිල ගෙවලා නැහැ. මේකේ ඩියු ඩේට් එක පැනලා සතියක්. මේ තියෙන්නේ ඔයාගේ ආර්ට් එක්සිබිෂන් එකකට ආපු ඉන්විටේෂන් එකක්, ඒකට රිප්ලයි කරන්න තිබුණු අන්තිම දවස ඊයේ. ඔයාට මෙහෙම ජීවත් වෙලා හරියන්නේ නැහැ. ඔයාගේ බිල් ටික වෙලාවට ගෙවලා නැහැ. මේ මාසේ චිත්‍ර කීයක් විකුණන්න ඕනද කියලා ප්ලෑන් එකක් නැහැ. ඔයාට අනාගතයක් ගැන බලාපොරොත්තුවක් නැද්ද?”
​සමාධි බිම වාඩි වෙලා චිත්‍රයකට පාටක් තවරන ගමන් හිනා වුණා. “ඇයි මොකක්ද අවුල? මට ඕන හැමදේම මගේ අත ළඟ තියෙනවා. මේක අවුල් ජාලාවක් නෙවෙයි ආදිත්‍ය, මේකට කියන්නේ ‘Creative Chaos’ (නිර්මාණාත්මක අවුල) කියලා. මට ඕවා මතක හිටින්නේ නැහැ. මම චිත්‍රයක් අඳින්න ගත්තම මට ලෝකෙම අමතක වෙනවා. ඔය බිල් පස්සේ වෙලාවක ගෙවන්න පුළුවන්නේ.”

​”ඒක නෙවෙයි ක්‍රමය,” ආදිත්‍ය ඇය ළඟින් බිම වාඩි වුණා. එයා තමන්ගේ සාක්කුවෙන් පොඩි ඩයරි එකක් ගත්තා. “මෙන්න මේක ගන්න. අද ඉඳන් මම ඔයාගේ මේ අවුල් ජීවිතේ හැඩගස්වනවා. මම මේකේ දින වකවානු එක්ක ලියනවා ඔයා කරන්න ඕන වැඩ. සኞන්දා උදේට බිල් ගෙවන්න ඕන. බ්‍රහස්පතින්දා වෙනකොට ඊළඟ චිත්‍රය ඉවර කරන්න ඕන. ඔයාගේ චිත්‍ර ප්‍රදර්ශනයට ලෑස්ති වෙන්න ඕන විදිහ මම ලියලා දෙන්නම්. ඔයා අහසේ පාවුණාට පොළොවේ ජීවත් වෙන්න ක්‍රමයක් තියෙන්න ඕන.”

​සමාධි ආදිත්‍ය දිහා බලාගෙන හිටියේ පුදුමයෙන්. කවුරුවත් ඇගේ ජීවිතේ මෙච්චර වගකීමකින් සොයා බලා නැහැ. ඇය හිමින් හිනාවෙලා පාට කූරක් අරන් ආදිත්‍යගේ අයන් කරපු සුදු ෂර්ට් එකේ නිල් පාට ඉරක් ඇන්දා.
​”ඒයී! මොකක්ද ඒ කළේ? මගේ බ්‍රෑන්ඩඩ් ෂර්ට් එක!” ආදිත්‍ය කලබල වුණා.

​”හරි, ඔයා මට ජීවිතේ පාලනය කරන්න උගන්වන්න. හැබැයි මම ඔයාට ජීවිතේ නිදහස් කරන්න උගන්වනවා. හැමදාම ඔය කිළුටু වෙයි කියලා බයෙන් ඉන්න එක නවත්තන්න,” සමාධි ආදරයෙන් කිව්වා. “බලන්න, දැන් ඔය ෂර්ට් එකේ ලස්සන පාටක් තියෙනවා. හැමදේම සුදු පාට වෙන්න ඕන නැහැ ආදිත්‍ය, සමහර තැන් පාට පාට වෙන්න ඕන.”
​සති කිහිපයක් ගත වුණා. ආදිත්‍යගේ උදව්වෙන් සමාධි තමන්ගේ පළමු චිත්‍ර ප්‍රදර්ශනය සංවිධානය කරන්න පටන් ගත්තා. ඇය වෙනදා වගේ බිල් ගෙවන්න අමතක කළේ නැහැ. වැඩක් නියමිත වෙලාවට ඉවර කරන්න ඇය හුරුවුණා. ඇගේ අවුල් සහගත ජීවිතයට ලස්සන රටාවක් එකතු වුණා.
​ඒ වගේම, ආදිත්‍යත් වෙනස් වෙන්න පටන් ගත්තා. දවසක් වැඩ ඇරිලා එනකොට සමාධි ඔහුව එක්කගෙන ගියේ ගාල්ල මුහුදු වෙරළට. හිරු බැස යන රන්වන් පාට හැන්දෑවක ආදිත්‍යගේ ෆෝන් එක දිගටම රින්ග් වුණා.

​”ෆෝන් එක ඕෆ් කරන්න ආදිත්‍ය,” සමාධි කිව්වා.
​”ඒත් ඔෆිස් එකෙන් ක්ලයන්ට් කෙනෙක් කතා කරන්නේ. මේක වැදගත්.”
​”ඕෆ් කරන්න. එක පැයක් ලෝකෙට අමතක වෙන්න. දැන් ඔයා අයිති ඔයාට විතරයි. ඔය සපත්තු දෙක වැල්ලෙන් තියලා, රළ පාගන්න.”

​ආදිත්‍ය අදිමදි කරලා ෆෝන් එක ස්විච් ඕෆ් කළා. ඊටපස්සේ දෙන්නාම සපත්තු ගලවලා වැල්ලේ ඇවිදින්න ගත්තා. මුහුදු හුළඟ මූණේ වදිනකොට, සීතල රළ පාගනකොට ආදිත්‍යට දැනුණේ අවුරුදු ගාණකින් නොදැනුණු සැහැල්ලුවක්. ඔවුන් වැල්ලේ බිම වාඩි වුණා.

​”කොහොමද?” සමාධි ඇහුවා.
​”අමුතුයි… හැබැයි හිතට හරිම නිදහස්,” ආදිත්‍ය හිනා වුණා. “මම හැමදාම කළේ ලස්සන තැන්වලට ගිහින් ෆෝන් එකෙන් ෆොටෝ අරන් ස්ටේටස් දාපු එක විතරයි. ඒක ඇස්වලින් විඳලා නැහැ. මම හිතුවේ නිකන් ඉන්න එක කාලය නාස්ති කිරීමක් කියලා. මට මෙහෙම පුරුදු නැහැ සමාධි. මම පොඩි කාලේ ඉඳන්ම ඉගෙනගත්තේ, වැඩ කළේ හැම තත්පරේම ප්‍රයෝජනයක් ගන්න.”

​”කාලය නාස්ති කරනවා කියන්නේ තමන් අකමැති දෙයක් වෙනුවෙන් ජීවිතේ කාලය දිය කරලා හරින එකටයි ආදිත්‍ය,” සමාධි වැල්ලේ වාඩි වෙලා කිව්වා. “ජීවිතය කියන්නේ බැංකු එකවුන්ට් එකේ ඉලක්කම් විතරක් නෙවෙයි. මේ වගේ නොමිලේ ලැබෙන ලස්සන දේවල් විඳින්නත් අපිට වෙලාවක් තියෙන්න ඕන. ඔයා දන්නවද, ඔයා මගේ ජීවිතේට ආවට පස්සේ මම වෙලාවට වැඩ කරන්න පුරුදු වුණා. මගේ හීනවලට ප්ලෑන් එකක් ලැබුණා.”

​”ඔයා මට ලොකු වෙනසක් කළා සමාධි,” ආදිත්‍ය ඇගේ දෑස් දෙස බලා කිව්වා. “මම දැන් වැඩ කරන්නේ පීඩනයකින් නෙවෙයි, ආසාවෙන්. මම ජීවිතේ විඳින්න පටන් අරන්.”
​සමාධිගේ චිත්‍ර ප්‍රදර්ශනය දවසේ හැමදේම ඉතාමත් ලස්සනට සංවිධානය වෙලා තිබුණා. ආදිත්‍ය පිටිපස්සේ ඉඳන් හැමදේම වෙලාවට, සැලසුමකට අනුව කළමනාකරණය කළා. ප්‍රදර්ශනය බලන්න විශාල පිරිසක් ඇවිත් හිටියා. හැමෝම සමාධිගේ චිත්‍රවලට වර්ණනා කරද්දී, ඇය බලාගෙන හිටියේ ආදිත්‍ය දිහා.

​ප්‍රදර්ශනය අවසානයේ, ශාලාව මැද තිබුණු ලොකුම චිත්‍රය ළඟ සමාධි සහ ආදිත්‍ය නතර වුණා. ඒ චිත්‍රයේ තිබුණේ මහ වැස්සක කහ පාට කුඩයක් යටින් යන දෙන්නෙක්. එක්කෙනෙක්ගේ ඇඟේ කළු පාට බිස්නස් කෝට් එකක් තිබුණා, අනෙක් කෙනාගේ ඇඟේ පාට පාට තීන්ත. ඒ පාරේ එක් පැත්තක උසස් ගොඩනැඟිලි සහ ප්‍රස්ථාරත්, අනෙක් පැත්තේ නිල් අහසත් ඇඳලා තිබුණා.

​”මේ අපි…” ආදිත්‍ය කිව්වා.
​”ඔව්,” සමාධි ආදිත්‍යගේ අතින් අල්ලා ගත්තා. “මම සීමාවන් නැති අහසක් වගේ වෙන්න හැදුවා, හැබැයි මට පොළොවේ පය ගහලා ඉන්න ප්ලෑන් එකක් තිබුණේ නැහැ. ඔයා කොටු හතරක් ඇතුළේ ජීවත් වෙන්න හැදුවා, ඔයාට අහස පෙනුණේ නැහැ.”

​”අපි දෙන්නම අසම්පූර්ණයි සමාධි,” ආදිත්‍ය ඇගේ මූණ දිහා බැලුවා ආදරයෙන්. “මගේ අඩුපාඩු ඔයා ළඟ තියෙනවා, ඔයාගේ අඩුපාඩු මම ළඟ තියෙනවා. හැබැයි අපි දෙන්නා එකතු වුණාම ඒක ලස්සන, සම්පූර්ණ ජීවිතයක් නිර්මාණය කරනවා.”
​”මට ඔයා නැතුව මගේ හීන සැබෑ කරගන්න බැහැ ආදිත්‍ය,” සමාධි කිව්වා.
​”මට ඔයා නැතුව මේ ජීවිතේ විඳින්න බැහැ සමාධි,” ආදිත්‍ය ඇයව තමන්ට ලං කරගත්තා.

​කලාගාරයෙන් පිටත නැවතත් මහ වැස්සක් පටන් ගෙන තිබුණා. වහලයට වැටෙන වැසි බිඳුවල සද්දය මුළු ශාලාව පුරාම ඇහුණා. හැබැයි මෙදා පාර ආදිත්‍ය කලබලෙන් ඔරලෝසුව දිහා බැලුවේ නැහැ. ඔහු සමාධිගේ අත තදින් අල්ලාගෙන, ඒ වැස්සේ සද්දයට සවන් දුන්නා.

​ජීවිතය කියන්නේ සල්ලි සහ ඉලක්ක සපුරාගැනීම පමණක් නොව, තමන්ට ලැබෙන හැම පුංචි මොහොතක්ම ආදරණීය කෙනෙක් එක්ක සතුටින් විඳීම බව ඔවුන් දෙදෙනාම වටහාගෙන තිබුණා. අසම්පූර්ණ මිනිසුන් දෙන්නෙක් එකතු වෙලා, ලෝකයේ ලස්සනම ජීවිතය නිර්මාණය කරගෙන තිබුණේ අන්න එහෙමයි.

අවසානයි –