මරදාන දුම්රිය ස්ථානයේ තුන්වැනි වේදිකාව සුපුරුදු පරිදි සෙනඟින් පිරී ඉතිරී ගොස්ය. උදෑසන හතයි තිහේ සාගරිකා දුම්රිය එනතුරු බලා සිටින දහසක් දෙනා අතරේ, සමීර ද තවත් එක් මගියෙකු පමණි. නමුත් ඔහුගේ දවස ආරම්භ වන්නේ දුම්රිය එන විට නොව, ඊට මිනිත්තු පහකට පෙර වේදිකාවේ පඩිපෙළ බැස එන ඇයව දුටු විටය.
ඇය නමින් කවුරුන්දැයි සමීර දැන සිටියේ නැත. ඔහු ඇයව හැඳින්වූයේ “කාව්යා” යන මනඃකල්පිත නමිනි. ළා පාට ඇඳුමින් සැරසී, අතේ නිතරම Sketch pad එකක් රඳවාගෙන සිටින ඇය දුම්රිය වේදිකාවට ගෙන ආවේ අමුතුම එළියකි. ඇය කිසිදා කා සමඟවත් කතා කරනු සමීර දැක නැත. දුරකථනයෙන් පවා ඇය කතා කළේ නැත. ඇය කළේ ඇගේ විශාල දෑස්වලින් ලෝකය දෙස බලා සිටීමත්, විටින් විට ඇගේ Sketch pad එකේ යමක් කුරුටු ගෑමත් පමණි.
දුම්රිය ගමන පුරාවටම සමීර සිටගෙන ගියේ ඇය වාඩි වී සිටින ජනේලය අසල අසුනට නුදුරිනි. ඇය ජනේලයෙන් පිටත බලා සිටින විට, සුළඟට ඇගේ කෙස් රොදක් මුහුණට වැටෙයි. ඇය එය අතින් සකසන විට සමීරගේ හදවතේ සියුම් කවි පේළි ලියැවෙයි. විටෙක ඇය අහම්බෙන් මෙන් සමීර දෙස බලයි. ඒ මොහොතේ ඇගේ දෑස්වල ඇත්තේ අහිංසක සිනහවකි.
“හෙට මම එයාට කතා කරනවා.” සමීර දිනපතාම සිතුවේය. “හෙලෝ, ඔයා අඳින්නේ මොනවද කියලා මට බලන්න පුළුවන්ද?” වැනි සරල වාක්යයක් ගොතන්නට ඔහු දින ගණනක් පෙරුම් පිරුවේය.
නමුත් ඒ ධෛර්යය කිසිදා ඔහුට ලැබුණේ නැත. ඔහු සිතුවේ ඇය ආඩම්බරකාරියක් කියාය. නැතහොත් තමා වැනි සාමාන්ය රජයේ සේවකයෙකු සමඟ කතා කිරීමට ඇය අකමැති වනු ඇතැයි ඔහු බිය විය.
කාලය ගෙවී ගියේය. වසරක් පුරාවටම මෙය නිහඬ ප්රේම වෘත්තාන්තයක් විය. වචන නැත, ඇත්තේ බැල්මවල් පමණි.
දිනක් උදෑසන දුම්රිය වේදිකාවේ මහත් කලබලයක් විය. දුම්රිය එන්නට පරක්කු බව නිවේදනය කෙරිණි. සමීර සුපුරුදු පරිදි ඇය එනතුරු බලා සිටියේය. ඇය පැමිණියාය. නමුත් වෙනදාට වඩා ඇගේ මුහුණේ කලබල ගතියක් විය. ඇය අතේ තිබූ ෆයිල් කවරයක් සහ බෑගය අපහසුවෙන් ඔසවාගෙන සිටියාය. හදිසියේම සෙනඟ අතරේ කවුරුන් හෝ තල්ලු වීම නිසා ඇගේ අතේ තිබූ Sketch pad එක සහ කොළ වගයක් බිම විසිරුණි.
සමීර වහාම එතැනට දිව ගියේය. ඔහු බිම වැටුණු කොළ එකතු කර ඇයට දුන්නේය. “පරිස්සමෙන් නංගි… මේ ඔක්කොම වැටුණා.” ඔහු පළමු වතාවට ඇයට වචනයක් කතා කළේය.
ඇය ඔහු දෙස බලා සුපුරුදු අවිහිංසක සිනහව පෑවාය. ඇය හිස සැලුවා පමණි. ස්තූතියි යැයි කීවේ නැත. ඇය ඉක්මනින් කොළ ටික බෑගයට දමාගෙන අනිත් පස බලා ගත්තාය.
සමීරට දැනුණේ පුදුමාකාර වේදනාවකි. “මම උදව් කරලත් එයා වචනයක්වත් කතා කළේ නෑ. අඩුම තරමේ ස්තූතියි කියන්නවත් තිබුණා.” ඔහුගේ සිතේ ඇතිවූයේ තරහක් නොව කලකිරීමකි. ඇය තමාට කිසිසේත්ම කැමැත්තක් නැති බව ඔහු නිගමනය කළේය.
පසුදා සිට සමීර ඇය දෙස බැලීම නතර කළේය. ඔහු වෙනත් මැදිරියක ගියේය. ඇයව මගහැරියේය. සති දෙකක් පමණ මෙසේ ගෙවී ගියේය.
දිනක් සවස සමීර වැඩ ඇරී එන විට කොළඹ මහජන පුස්තකාලය අසල විශාල බැනරයක් දුටුවේය.
“නිහඬ ලෝකයේ වර්ණ – තරුණ චිත්ර ශිල්පීන්ගේ ප්රදර්ශනය.”
ඒ බැනරයේ තිබූ එක් චිත්රයක් ඔහුගේ ඇස ගැටුණි. එය දුම්රිය මැදිරියක් තුළ ජනේලයෙන් පිටත බලා සිටින තරුණයෙකුගේ රුවකි. ඒ රුව… ඒ රුව හරියටම සමීරගේ වැනිය. කුතුහලය දරාගත නොහැකි වූ තැන ඔහු ප්රදර්ශන ශාලාවට ගියේය.
ශාලාව ඇතුළත නිහඬය. බිත්ති පුරා එල්ලා තිබුණේ අතිශය සියුම් සහ භාව ප්රකාශන සහිත චිත්රයන්ය. සමීර සෙමින් සෙමින් ඉදිරියට ගියේය. ප්රදර්ශනයේ ප්රධාන තැනක තිබූ විශාල චිත්රයක් ළඟ ඔහු නතර විය.
චිත්රයේ නම “මගේ ආරක්ෂකයා”
එහි ඇඳ තිබුණේ දුම්රිය වේදිකාවකි. සෙනඟ අතරේ තනිවූ ගැහැණු ළමයෙක් සහ ඇය දෙස ඈතින් බලා සිටින පිරිමි ළමයෙකි. ඒ පිරිමි ළමයා සමීර බව හඳුනාගැනීමට ඔහුට අපහසු නොවීය. චිත්රයේ පිරිමි ළමයාගේ දෑස්වල ඇති ආදරය සහ රැකවරණය, චිත්ර ශිල්පියා විසින් පුදුමාකාර ලෙස මතු කර තිබුණි.
“ලස්සනයි නේද?” පසෙකින් ඇසුණු කටහඬින් සමීර ගැස්සී ගියේය. ඒ අසල සිටියේ ප්රදර්ශනයේ සංවිධායකවරියකි.
“ඔව්… ගොඩක් ලස්සනයි. කවුද මේක ඇන්දේ ?” සමීර ඇසුවේය.
“මේක ඇන්දේ නෙත්මි. එයා හරිම දක්ෂ ළමයෙක්. එයාට කතා කරන්න බැරි වුණාට එයාගේ පින්සලට පුළුවන් ඕනම කෙනෙක් එක්ක කතා කරන්න.”
සමීර ගල් ගැසුණේය.
“මොකක්ද කිව්වේ? කතා කරන්න බැහැ?”
“ඔව් මහත්තයා. නෙත්මි උපතින්ම ගොළු සහ බිහිරි ළමයෙක්. එයාට ඇහෙන්නෙත් නෑ, කතා කරන්නත් බෑ. නමුත් එයාගේ දක්ෂතාවය අසීමිතයි. අද තමයි එයාගේ අන්තිම දවස ලංකාවේ. එයාට ශිෂ්යත්වයක් ලැබුණා ඉතාලියට යන්න, චිත්ර කලාව ගැන වැඩිදුර ඉගෙන ගන්න.”
සමීරගේ හිසට අකුණක් වැදුණාක් මෙන් විය. එදා ඇගේ පොත් වැටුණු දා තමා ඇයට කතා කළ විට ඇය පිළිතුරු නොදුන්නේ ඇයි කියා ඔහුට දැන් වැටහුණි. ඇය ආඩම්බර වූවා නොවේ, තමා කියූ දේ ඇයට ඇසුණේ නැත. අවුරුද්දක් තිස්සේ ඇය තමා දෙස බලා සිටියේ, තමා ආරක්ෂා කළ නිහඬතාවය තුළ ඇය තමන්ගේම භාෂාවක් ගොඩනගාගෙන සිටි නිසා විය හැක.
“කෝ… කෝ දැන් එයා?” සමීර නොසන්සුන්ව ඇසුවේය.
“අර ඉන්නේ.” සංවිධායකවරිය ශාලාවේ කෙළවර පෙන්වූවාය.
එතැන ඇය සිටියාය. සුපුරුදු ළා පාට ඇඳුමින් සැරසී, අමුත්තන් දෙස සිනාසෙමින් සිටි ඇය, හදිසියේම සමීරව දුටුවාය. ඇගේ දෑස් විසල් විය. ඇය පුදුමයෙන් මෙන් බලා සිටියාය.
සමීර ඇය වෙත දිව ගියේය. ඔහුට කියන්නට දහසක් දේ තිබුණි. “මට සමාවෙන්න,” “මම ඔයාට ආදරෙයි,” “යන්න එපා.” නමුත් ඇය ඉදිරිපිටට ගිය විට ඔහු නතර විය. වචනවලින් පලක් නැති බව ඔහුට සිහිපත් විය. මේ මොහොතේ ඔහුට අවශ්ය වූයේ ඇගේ ලෝකයට ඇතුළු වීමටය.
ඔහු ගැඹුරු හුස්මක් ගත්තේය. වටපිට බැලූ ඔහු මේසයක් මත තිබූ පෑනක් සහ කොළයක් ගත්තේය. ඇය බලා සිටියාය.
ඔහු කොළයේ මෙසේ ලිවීය, “මම හිතුවේ ඔයා මට කැමති නෑ කියලා. ඒත් ඔයාගේ චිත්ර වලින් මට තේරුණා, ඔයා මම දිහා බලාගෙන හිටියේ මම ඔයා දිහා බලන් හිටපු විදිහටමයි කියලා. මම පරක්කු වැඩිද?”
ඔහු කොළය ඇයට දුන්නේය. ඇය එය කියෙව්වාය. ඇගේ දෑස්වල කඳුළු පිරුණි. ඇය වෙවුලන දෑතින් පෑන ගෙන ඊට පහළින් ලිව්වාය.
“මම හිතුවේ ඔයා කවදාවත් මගේ නිහඬ ලෝකයට එන එකක් නෑ කියලා. මගේ කන්වලට සද්ද ඇහෙන්නේ නැති වුණාට, මගේ හිතට ඔයාගේ ඇස්වල තියෙන කතාව ඇහුණා. මම හෙට රෑ රටින් යනවා. ඒත් මේ චිත්ර මම ඇන්දේ ඔයා වෙනුවෙන්.”
සමීර ඇය දෙස බැලුවේය. මෙතෙක් කල් තිබූ දුරස්ථබව දැන් නැතිව ගොස්ය. ඔහු ඇගේ අතින් අල්ලා ගත්තේය.
“යන්න එපා කියලා කියන්න මට අයිතියක් නෑ.” ඔහු නැවතත් ලිවීය. “ඒත් ඔයා ගිහින් එනකම් මම බලාගෙන ඉන්නවා. මම පොරොන්දු වෙනවා, ඔයා ආපහු එනකොට අපි දෙන්නටම තේරෙන භාෂාවෙන් කතා කරන්න මම ඉගෙන ගෙන තියෙයි කියලා.”
ඔහු අදහස් කළේ සංඥා භාෂාවයි.
නෙත්මි සිනාසුණාය. එය කඳුළු අතරින් නැගුණු ලස්සනම සිනහවයි. ඇය තම අත මිට මොළවා, මාපට ඇඟිල්ල ඉහළට ඔසවා, අනෙක් අතේ අල්ල මත තැබුවාය. ඒ ‘පොරොන්දු වෙනවා’ යන්න සංඥා භාෂාවෙන් කියන ආකාරය බව සමීරට ඉවෙන් මෙන් වැටහුණි. ඔහු ද ඒ ආකාරයටම කළේය.
වසර දෙකකට පසු…
කටුනායක ගුවන් තොටුපළේ පැමිණීමේ පර්යන්තය කාර්යබහුලය. සමීර මල් පොකුරක් ද අතැතිව බලා සිටියේය. දැන් ඔහු පෙරට වඩා වෙනස්ය. ඔහුගේ දෑස්වල තිබුණේ දැඩි විශ්වාසයකි.
වීදුරු දොරටු විවර විය. ඈතින් පැමිණෙන ඇයව ඔහු දුටුවේය. ඇය වඩාත් විලාසිතාවට ඇඳ සිටියාය. නමුත් ඇගේ ඒ අහිංසක සිනහව එලෙසම විය. ඇය සමීරව දුටු වහාම දුවගෙන ආවාය.
ඔවුන් හමුවූ තැන වචන හුවමාරු වූයේ නැත. සමීර මල් පොකුර ඇයට දී, දෑත් චලනය කරමින් සංඥා භාෂාවෙන් මෙසේ කීවේය
“ඔයා එනකම් මම දවස් ගැන ගැන හිටියේ. මගේ ලෝකේ පාට කරන්න ආයෙත් ආවට ස්තූතියි.”
ඇය පුදුමයෙන් සහ සතුටින් උතුරා ගියාය. ඇය තම දෑත් එක්කර ඔහුට මෙසේ කීවාය
“දැන් අපේ කතාවට වචන ඕනේ නෑ.”
දුම්රිය නැවතුමෙන් ඇරඹුණු ඒ නිහඬ බැඳීම, දැන් අලුත් භාෂාවකින්, අලුත් ලෝකයක, සදාකාලික ප්රේමයක් ලෙස ගලා යන්නට පටන් ගත්තේය.
අවසානයි!