“ඇයි තාත්තේ… අපේ සීයා අපි එක්ක මෙච්චර තරහ?”
වයස අවුරුදු පහළොස්කදී මගේ දුව අහන ප්රශ්නය එයයි. එදත් පාරෙදි දුවගේ සීයා හමුවුණා. අපි දිහා බලන්නත් නැතුව ඔහු ගියා. එහෙම හැම දවසකම දුව මේ ගැන අහනවා.
ඒ ප්රශ්නයට උත්තර දෙන්න මට ඕන වුණත්, ඒ අතීතය මතක් කරන්න මට කැමති නැහැ. ඒ අතීතය එක්ක මම අදටත් තරහයි. ඒ වගේම ඒ අතීතය මාව අදටත් ඇඬෙව්ව.
“ඒක දිග කතාවක් පුතේ… ඒක කියලා දුව අඬවන්න මට කැමති නැහැ. ඒත් පස්සේ කවදා හරි කියන්නම්.”
හැම වතාවකම මම එහෙම කියලා ඉවර කළා. ඒත් මෑතක ඉඳන් දුව ආයෙ ආයෙම ඒ ගැන අහනවා. ඒ හැම දෙයක්ම සිද්ධ වුණේ දුව ඉපදෙන්නත් කලින්. ඒ මතක බරයි… තාමත් ඒ මතකයන් මගේ හිත රිද්දනවා. එහෙම වුණත් හැම දේම දරාගෙන මම ජීවත් වෙනවා. දෛවය හැම දේකටම හරස් වුණා.
“මේ කසාදෙට අපි විරුද්ධයි.”
එදා දුවගේ අම්මගේ දෙමාපියෝ එහෙම කිව්වා. ඒත් ඒ වෙද්දි අපි දෙන්න ගොඩක් ආදරෙන් බැඳිලා හිටියේ. වෙන් වීමක් ගැන හිතන්නවත් අපිට බැහැ.
“දුව මෙයාවම ඕනේ කියන නිසයි අපි කැමති වුණේ.”
අවසානයේ ඇය ඒ කැමැත්ත ගන්න පුළුවන් වුණා. ඒත් ඒක හිතට එකඟව දුන් කැමැත්තක් නෙමෙයි. නැත්තම් අපි හොරෙන් හරි විවාහ වෙන්නයි හිටියේ.
“මේ අපේ එකම දුව. මෙයාව ආදරෙන් බලාගනියි කියලා අපි විශ්වාස කරනවා.”
විවාහ වුණ දවසේ ඇගේ තාත්තා එහෙම කිව්වා. මමත් හිනා වෙලා ඒක පිළිගත්තා. ඒ අපි දෙන්නගේ ජීවිතේ සතුටුම දවස.
පවුලේ එකම දරුවා වුණත් ඇගේ දෙමාපියන්ගෙන් අපිට කිසිම දෙයක් ලැබුණේ නැහැ. ඒකෙන්ම මට තිබ්බ අකමැත්ත ඔවුන් තවත් පැහැදිලි කළා.
“හිස් අතින් ආවට මම එක්ක තරහ නෑ නේද?”
ඇය ඇහුවා.
“හිස් අතින් කව්ද ආවේ?” මම ඇහුවා.
ඇය නිහඬ වුණා.
“හිත පිරෙන්න මෙච්චර ආදරයක් අරගෙන ඇවිත්, ඇයි හිස් අතින් ආව කියන්නේ?”
මම එහෙම කිව්වම ඇය ආදරෙන් මට තුරුළු වුණා.
මට අකමැති වුණත්, ඔවුන් තමන්ගේ එකම දුවට ආදරෙයි. ඒ නිසා නිවාඩු ලැබුණ හැම වෙලාවෙම අපි එහෙ ගියා. ඒත් මට ඔවුන්ගෙන් වැඩි කතාබහක් ලැබුණේ නැහැ.
“අපේ ගෙදර ගිහින් ඔයා පිට කෙනෙක් වගේ ඉඳලා එනවා. ආයෙ අපි නොයා ඉමු.”
ඇය කිව්වා.
“කමක් නෑ. මොන දේ වුණත් ඒ ඔයාගේ අම්මයි තාත්තයි නේ. අනික ඔයා එයාලගේ එකම දරුවා.”
මම කිව්වා.
ඒත් කාලය ගියත් ඔවුන්ගේ හිතේ තරහ අඩුවුණේ නැහැ. ඒ වෙද්දි ඇය ගැබ්බරයි. හිත රිද්දන්න මට හොඳ නැහැ.
ගැබ්බර වෙලා මාස හතර පහක් ගත වෙද්දි ඇයට අධිරුධිර පීඩනයත් හදවත් රෝගී තත්ත්වයක්ත් ඇති වුණා. මට ලොකු බයක් දැනුණා.
“මේ තත්ත්වෙ නිසා සැර බෙහෙත් දෙන්න බැහැ. ගොඩක් පරෙස්සම් වෙන්න.”
වෛද්යවරු කිව්වා.
ඒත් ඇගේ අම්මලා දොස් කියන්න පටන් ගත්තා.
“කිසිම ලෙඩක් නැතුව හිටපු අපේ කෙල්ල… දැන් බලන්න.”
“මෙයා නිසා හැදිච්ච ලෙඩක් නෙමෙයි,”
ඇය මගේ පැත්තෙන් කතා කළා. ඇගේ ඇස්වල කඳුළු.
අවසානයේ ඇය මගේ අත අත්හැර ගියා… දුව උපදින දවසේම. ICU එකේ, මැෂින් අතර, ජීවිතයත් මරණයත් අතර සටනක් කරමින්…
පහුවදා උදේ ඇය මැරුණා.
පුංචි දුවත් එක්ක මම තනි වුණා.
“මගේ කෙල්ල මරාගත්ත උඹලට හොඳක් වෙන්නෙ නෑ.”
ඒ වචන අදටත් මගේ හිතට කටු වගේ.
ඒත් මම මොන වරදක් කළාද? ආදරෙන් ජීවත් වෙලා අපේම දරුවෙක් ලැබෙන්න හීන දැක්ක එක වරදක්ද?
“ඔන්න ඕක තමයි දුවේ කතාව,”
මම කතාව ඉවර කළා.
දුවගේ ඇස්වලත් කඳුළු.
“අම්මා අද හිටියා නම්… ඔයා ලොකු වෙච්ච හැටි දැකලා මොන තරම් සතුටු වෙයිද?”
අදටත් මම ජීවත් වෙන්නේ, ඇය මට දීලා ගිය ඒ මැණික පණ වගේ දුව රැකගන්න.