කොළඹ නගරයට සැඳෑ කලුවර හෙමින් හෙමින් ගලාගෙන එමින් තිබුණා. නෙළුම් කුළුණ දෙසින් දිස්වන නිල් සහ දම් පැහැති විදුලි බුබුළුවල ආලෝකය මුළු නගරයම හැඩ කරද්දී, ප්රධාන පාරවල් දිගේ වාහන දහස් ගණනක් නොනැවතී ඉදිරියට ඇදුණා.
නගරයේ කාර්යබහුල බවත්, මිනිසුන්ගේ නොඉවසිලිමත් බවත් හැමතැනම දකින්ន ලැබුණා.
පාරවල් අයිනේ තියෙන උස් මහල් නිවාසවල ජනේලවලින් විදුලි ආලෝකය විහිදෙද්දී, හති දමමින් දිව යන මිනිසුන්ගෙන් පදික වේදිකා පිරිලා තිබුණා.
කාටවත් තව කෙනෙක් දිහා බලන්න වෙලාවක් තිබුණේ නැහැ. හැමෝම තමන්ගේම ගමන් බිමන්වල, තමන්ගේම ප්රශ්න අස්සේ හිරවෙලා හිටියේ.
ඒ මහා සෙනඟ අස්සේ, කොළඹ හතේ ප්රධාන පාර දිගේ කලු පාට සුඛෝපභෝගී මෝටර් රථයක් ඉතාමත් වේගයෙන් ඉදිරියට ඇදුණා.
රථයේ ස්ටියරින් වීල් එක අත් දෙකෙන් තද කරලා අල්ලගෙන හිටපු කෙවින්ගේ මූණේ තිබුණේ දැඩි, තරහෙන් පිරුණු පෙනුමක්. කෙවින් කියන්නේ සහජයෙන්ම ටිකක් නපුරු, ආඩම්බර, ඉක්මනට කේන්ති යන තරුණයෙක්. එයා කාටවත් නැමෙන්න කැමති කෙනෙක් නෙවෙයි. එදා එයාගේ අලුත් බිස්නස් ප්රොජෙක්ට් එකක් වැරදුණු නිසා කෙවින් හිටියේ වෙනදාටත් වඩා මල පැනලා.
කෙවින් තමන්ගේ ඔෆිස් එකේදී මැනේජර්ට කෑගැසූ ආකාරය එයාට තවමත් මතක් වෙනවා. “තමුසෙලා වගේ වැඩකට නැති එවුන් ඉන්නකම් මගේ කම්පැනි එක ඉස්සරහට ගන්න බෑ! මට ඒ ඩීල් එක ඕනමයි කිව්වා නේද? දැන් මොකද වුණේ? මිලියන ගාණක පාඩුවක් තමුසෙලා මට කලේ! තමුසෙලා ඔක්කොම එකතු වෙලා මගේ සල්ලි කාබාසිනියා කරනවා!” එදා ඔෆිස් එකේ හැමෝම කෙවින්ගේ කේන්තිය ඉස්සරහා ගැහි ගැහියි හිටියේ.
ඒ කේන්තිය තවමත් නිම වෙලා තිබුණේ නැහැ. එයා වාහනයේ වේගය තවත් වැඩි කළා. ඒ මහා රථයේ වේගයට පාර දෙදරනවා වගෙයි. වාහනයේ රේඩියෝ එකෙන් ඇසුණු වේගවත් සංගීතය එයාගේ හිතේ තිබුණු නොසන්සුන්කම තවත් වැඩි කළා.
එයා සිගරට් එකක් පත්තු කරගෙන, ඒ දුම ජනේලෙන් එළියට අරිමින් වේගයෙන් ඉදිරියටම ඇදුණා.
“මට වැරදුණේ කොතනද? කවුද මගේ ප්ලෑන් එක ලීක් කලේ? අහුවුණොත් එකෙක්ව ඉතුරු කරන්නේ නෑ,” කෙවින් තනියම දත්මිටි කමින් හිතුවා.
ඒ වෙලාවෙම, ඒ පාරේම පදික වේදිකාව දිගේ හෙමින් ඇවිදගෙන ආපු නිම්මිගේ හිතේ තිබුණේ ලොකු වේදනාවක් සහ බියක්.
ඇඳගෙන හිටපු සරල, පරණ චීත්ත ගවුම වගේම, අතේ තද කරලා අල්ලගෙන හිටපු ලා නිල් පාට ෆයිල් කවරය එයාගේ අසරණකම මුළු ලෝකෙටම කියා පෑවා.
නිම්මිට මේ මහා නගරයේ කාත් කවුරුත් නෑ. අම්මයි… තාත්තයි… දෙන්නම එකම අවුරුද්දේ ලෙඩ වෙලා නැති වුණාට පස්සේ, ගමේ හිටපු නපුරු නැදෑයෝ හැමෝම නිම්මි සතුතු වුණු පොඩි ඉඩම් කැබැල්ලත් ණය බේරන්න කියලා බොරුවට උදුරාගෙන එයාව තනි කරලා දාලා තිබුණේ.
ජීවත් වෙන්න වෙනම ක්රමයක් නැති තැන, අතේ තිබුණු අන්තිම සල්ලි ටිකෙන් බස් එකක නැගලා රස්සාවක් හොයාගෙන කොළඹ ආපු නිම්මි, දවස් ගාණක් තිස්සේ බඩගින්නේ පාරවල් ගානේ ඇවිදමින් රස්සාවල් හෙව්වා.
ගමේ ඉඳන් කොළඹට එනකොට බස් එකේදී වුණු දේවල් නිම්මිට මතක් වුණා. මිනිස්සු එයාගේ පරණ ඇඳුම් දිහා බලලා කොන් කරපු හැටි, බස් එකේ කොන්දොස්තර සල්ලි මදි කියලා බැනපු හැටි මතක් වෙද්දී නිම්මිගේ හිත තවත් තලා පෙලා දැම්මා වගේ වුණා.
කොළඹ ආපු දවසේ ඉඳන් එයා නිදාගත්තේ බස් ස්ටෑන්ඩ්වල, එහෙමත් නැත්නම් පන්සලක බෝධියක් අයිනේ. “අනේ දෙවියනේ… අදත් හැමතැනින්ම මාව පන්න ගත්තා. සහතික තිබුණට පළපුරුද්ද නෑ කියනවා. මේ කොළඹ මිනිස්සුන්ගේ හදවත් ගල් වගේ. මං අද රෑට ඉන්නේ කොහේද? මං මොනවාද කන්නේ?” නිම්මි තමන්ගෙන්ම එහෙම අහනකොට එයාගේ බඩගින්න තවත් වැඩි වුණා.
දවස් දෙකකින් හරි හැටි කෑමක් බඩට වැටිලා තිබුණේ නැහැ. පාර අයිනේ තියෙන ලොකු හෝටල්වලින් හමන කෑම සුවඳට නිම්මිගේ ඔළුව මඤ්ඤං වෙලා වගේ කැරකෙන්න ගත්තා. පය පැකිලෙමින්, දාඩිය පෙරෙමින් ඇවිදගෙන ආපු නිම්මි තමන්ගේ අතේ තිබුණු ෆයිල් එක දිහා බැලුවා. ඒකේ තිබුණු හැම සහතිකයක්ම අව්වට වේලිලා, ඇකීලා ගිහින්.
ඇස් දෙකට කඳුළු පිරිලා තිබුණු නිසා නිම්මිට පාර හරියට පෙනුණේ නැහැ. වටපිටාවම බොඳ වෙලා, අඳුරු වෙලා ගිහින් තිබුණේ. එයා හිටියේ පාර මාරු වෙන්නද, නැත්නම් පදික වේදිකාවේ ඉන්නද කියලා හිතාගන්න බැරි සිහිමද ගතියකින්.
කකුල් දෙකට වාරු නැතිව, මුළු ඇඟම වෙව්ලන්න ගත්තා. පාරේ දිව යන වාහනවල ආලෝකය එයාගේ ඇස්වලට මහා වදයක් වුණා. එකපාරටම එයා පාරට අඩියක් තිබ්බා විතරයි… මහා හයියෙන් හෝන් සද්දයක් ඇහුණා.
”බ්රේක්…!!!”
ටයර් පාරේ ඇතිල්ලෙන මහා මූසල, කන් අඩි පැලෙන සද්දයත් එක්ක කෙවින්ගේ කාර් එක එකපාරටම නතර වුණා.
ඒත් එක්කම වගේ “අනේ…” කියලා කෙඳිරිගාපු නිම්මි, කාර් එකේ ඉස්සරහා වැදිලා පාර අයිනට විසි වෙලා වැටුණා. එයාගේ අතේ තිබුණු, ජීවිතයම වැනි ලියකියවිලි ටික පාර පුරාම විසිරිලා ගියා.
”ඡටාස්!” ගාලා කාර් එකේ දොර ඇරපු කෙවින් එළියට බැස්සේ අන්තිම නපුරු විදිහට. එයා වැටීලා ඉන්න කෙල්ල දිහා බැලුවේ උදව් කරන්න නෙවෙයි, තමන්ගේ වාහනයට වුණු හානිය බලන්න සහ බනින්න.
”තමුසෙට ඇස් පේන්නේ නැද්ද ඕයි? පාරේ යන්නේ මැරෙන්නද? පිස්සුද තමුසෙට? තමුසෙලා වගේ පාරේ යන හිඟන්නෝ නිසා තමයි අපිට නිදහසේ වාහනයක් පදවන්න බැරි! බලනවා මගේ කාර් එකට වෙලා තියෙන දේ!” කෙවින් පාර දෙදරන්න කෑගැහුවා.
එයා වටපිට බැලුවේ කවුරු හරි මේක දැක්කාද කියලා බලන්න. පාරේ හිටපු මිනිස්සු කිහිප දෙනෙක් එකතු වෙන්න හදනවා දැක්කම කෙවින්ගේ හිතට බයක් ආවා. “මේක පොලිසි ගියොත් මගේ බිස්නස් නාස්ති වෙනවා,” කෙවින් හිතුවා.
ඒත් නිම්මිගෙන් කිසිම සද්දයක් තිබුණේ නැහැ. එයා වැටුණු තැනම නිසලව හිටියා. කොණ්ඩය පාර පුරා විසිරිලා, මූණ මැලි වෙලා තිබුණා. කෙවින් ළඟට ගිහින් බලද්දී, නිම්මිගේ ඔළුවෙන් ලේ බිංදු කීපයක් බිමට වැටෙනවා දැක්කා. එතකොටයි කෙවින්ට තේරුණේ කෙල්ලට සිහිය නැති වෙලා කියලා. කෙවින් මොන තරම් නපුරු, තද හිතක් ඇති කෙනෙක් වුණත් අපරාධකාරයෙක් නෙවෙයි. පොලිසියට පැටලෙන්න තිබුණු අකමැත්ත නිසාම, වටපිට බැලූ එයා, සෙනඟ එකතු වෙලා ප්රශ්නයක් වෙන්න කලින් නිම්මිව අත් දෙකෙන් උස්සලා කාර් එකේ පිටුපස අසුනෙන් තිබ්බා.
පාරේ වැටිලා තිබුණු පරණ ෆයිල් එකත් අරන් කාර් එකට දාගත්ත කෙවින්, කෙළින්ම වාහනය පදවාගෙන ගියේ එයාගේ මාලබේ තියෙන ගෙදරට.
මහ ගෙදර වටපිටාව හරිම නිශ්ශබ්දයි. ලොකු තාප්පයකින් වටවුණු, විශාල වත්තක් මැද පිහිටි ඒ දෙමහල් නිවස ධනවත්කම කියා පෑවා. කෙවින්ගේ අක්කා, සෙනුරි. එයා කෙවින් වගේ නෙවෙයි, හරිම කරුණාවන්ත, රජයේ රෝහලක සේවය කරන ඩොක්ටර් කෙනෙක්. කෙවින් නිම්මිව වඩාගෙන කලබලෙන් ගෙට එනවා දැක්කම සෙනුරි බය වුණා. එයා අතේ තිබුණු වතුර වීදුරුවත් මේසේ උඩින් තියලා දුවගෙන ආවා.
”මල්ලි… කවුද මේ ළමයා? මොකද වුණේ? ඇයි මේ ඔළුවෙන් ලේ ගලන්නේ? අනේ දෙවියනේ, ඔයා කාගේ හරි ඇඟේ වාහනය හැප්පුවාද? මං ඔයාට හැමදාම කියනවා නේද ඔය වේගය අඩු කරන්න කියලා!” සෙනුරි සාලයට දුවගෙන ඇවිත් ඇහුවා. එයාගේ මූණේ තිබුණේ මහා බියක්.
”මගේ කාර් එකේ හැප්පුනා . පාරේ බලාගෙන යන්නේ නැති මෝඩ කෙල්ලෙක්. මගේ බිස්නස් වැඩක් අවුල් වෙලා ඉන්න අස්සේ මේකි මගේ ඇඟේ හැප්පෙන්න ආවා! මට මල පැනලයි ඉන්නේ, මගේ කාර් එකේ ඉස්සරහා බෆර් එකත් ඩැමේජ්. මට මේ කරදර අස්සේ මේවා බලන්න වෙලාවක් නෑ,” කෙවින් නපුරු විදිහට කෑගැහුවා. එයා තමන්ගේ කෝට් එක ගලලා සෙටිය උඩට විසි කළා.
”කෑනොගහා ඉන්න මල්ලි! එයාට සිහිය නෑ. මෙතනින් සෙටියෙන් තියන්න. ඔය කේන්තිය පැත්තක තියලා මට උදව් කරන්න. ගිහින් ඉක්මනට ෆස්ට් ඒඩ් බොක්ස් එකයි උණු වතුර එකයි අරන් එන්න!” සෙනුරි සැරෙන් කිව්වා.
”ඔන්න ඔයා ඔය කෙල්ලව බලන්න, මං වොෂ් එකක් දාගන්න යනවා. ඕකි ඇහැරුණාම පාරට ඇදලා දාන්න! නැත්නම් අපේ ඇඟේ එල්ලෙන්න හදයි, සල්ලි ඉල්ලලා. මං ඔය වගේ එවුන් ගැන හොඳට දන්නවා,” කෙවින් නපුරු විදිහට කියලා සාලේ තිබුණු පත්තර බංකුවකට පයින් ගහලා උඩ තට්ටුවට යන්න ගියා. එයා පඩිපෙළ නගින සද්දය මුළු ගේ පුරාම දෝංකාර දුන්නා.
සෙනුරි වහාම තමන්ගේ වෛද්ය උපකරණ ටික අරන් ඇවිත් නිම්මිගේ තුවාල පිරිසිදු කරලා, බෙහෙත් දාලා, සේලයින් එකක් දුන්නා. නිම්මිගේ ඇඟ පුරාම තිබුණේ මන්දපෝෂණ ලක්ෂණ. කකුල්වල කටු ඇනිලා, පතුල් පැලිලා තිබුණා. එයා සෑහෙන්න දින ගණනකින් හරි හැටි කෑමක් බීමක් කන් නැති බව වෛද්යවරියක් විදිහට සෙනුරිට එක පාරටම තේරුණා. “අනේ අහිංසක කෙල්ලෙක්. මොන කරදරේකට වැටිලාද මන්දා මෙහෙම පාරවල් ගානේ රස්තියාදු වෙලා තියෙන්නේ. මුළු ඇඟම ගැහෙනවා උණට,” සෙනුරි තනියම හිතමින් නිම්මිගේ නළලට තෙත රෙදි කැබැල්ලක් තිබ්බා.
පැය කිහිපයකට පස්සේ, රෑ බෝ වුණාට පස්සේ නිම්මි හෙමින් ඇස් ඇරියා. ලස්සන, ලොකු සාලයක්, ඉහළින් කැරකෙන මිල අධික පංකා සහ සුඛෝපභෝගී බඩු බාහිරාදිය දැක්කම එයා බය වුණා. එයා හිතුවේ තමන් ඉන්නේ මරණින් මතු ලෝකෙකවත්ද කියලා. එයා එකපාරටම බයෙන් නැගිටින්න හැදුවා.
”ආ… කලබල වෙන්න එපා නංගී… ඔයා දැන් ඉන්නේ සේෆ් තැනක. ඔය සේලයින් එක ගැලවෙයි, කලබල වෙන්න දෙයක් නෑ,” සෙනුරි හිනාවෙලා නිම්මිගේ ඔළුව අතගෑවා. එයාගේ කරුණාවන්ත දෑස් දැක්කම නිම්මිගේ හිතට පොඩි සහනයක් දැනුණා.
නිම්මි ගැහෙමින් අඬන්න පටන් ගත්තා. “අනේ… මට යන්න දෙන්න. මගේ අතේ සල්ලි නෑ හොස්පිට්ල් යන්න… මාව පොලිසි ගෙනියන්න එපා මහත්මියි… මගේ අතින් නෙවෙයි වැරැද්ද වුණේ. මගේ ඔළුව කැරකුණා. මං කාර් එක ඉස්සරහට හිතලා පැන්නේ නෑ. මට ජීවත් වෙන්න ආසාවකට නෙවෙයි මං පාරට ආවේ.”
”හරි හරි සන්සුන් වෙන්නකෝ. මේක හොස්පිට්ල් එකක් නෙවෙයි මගේ ගෙදර. මං ඩොක්ටර් කෙනෙක්. මගේ නම සෙනුරි. ඔයා මගේ මල්ලිගේ කාර් එකේ තමයි හැප්පුණේ. ඔයාගේ නම මොකක්ද? ගෙවල් කොහේද? ඇයි පාරේ ඔහොම සිහියක් නැතුව ගියේ? ඔයාගේ අම්මලා කෝ? කාත් කවුරුත් නැද්ද ඔයාට?” සෙනුරි නිම්මිට වතුර වීදුරුවක් බොන්න දෙන ගමන් ඇහුවා.
නිම්මි තමන්ගේ අසරණ කතාව, තමන්ට කාත් කවුරුත් නැති බව සහ දවස් ගාණක් තිස්සේ බඩගින්නේ රස්සාවක් හෙව්ව විදිහ සෙනුරිට කිව්වා. “මට අම්මෙක් තාත්තෙක් නෑ අක්කේ. ගමේ මිනිස්සු මාව පන්න ගත්තා ණය කාරයෝ හන්දා. මං ආවේ රස්සාවක් හොයාගෙන. ඒත් කවුරුත් මට රස්සාවක් දුන්නේ නෑ. මගේ සහතික ටික තියෙන ෆයිල් එක කෝ අක්කේ? ඒක නැති වුණොත් මට ජීවත් වෙන්න ක්රමයක් නෑ,” නිම්මි කලබලෙන් වටපිට බැලුවා.
”ඔයාගේ ෆයිල් එක බය නැතුව ඉන්න, මං ළඟ තියෙනවා. ඔයාට යන්න තැනක් නැත්නම්, රස්සාවක් ලැබෙනකම් මෙහේ නවතින්න නිම්මි. මටත් පාලුයි මේ මහ ගෙදර. මට උදව්වටත් එක්ක මෙහේ ඉන්න. හැබැයි මගේ මල්ලි, කෙවින්… එයා ටිකක් නපුරුයි. එයා කියන ඒවට සැලෙන්න එපා. හිත රිද්දගන්න එපා. එයා මතුපිටින් විතරයි ඔය වගේ රළු,” සෙනුරි ආදරෙන් කිව්වා.
පහුවදා උදේ නිම්මි සෙනුරිට උදව් කරන්න කියලා හිතාගෙන කුස්සියට ගියා. එයා පාන්දරම නැගිටලා මුළු ගේම අතුගාලා, පිරිසිදු කරලා, රසට කෑම හැදුවා. ගමේ විදිහට රසම රස පොල් සම්බෝලයකුයි, පරිප්පු හොද්දකුයි, බතුයි උයලා මේසේ උඩින් තිබ්බා. ඊටපස්සේ කෙවින් වෙනුවෙන් කහට තේ එකක් හදලා සාලයට ගේනකොටම, කෙවින් පඩිපෙළ බැහැගෙන පල්ලෙහාට ආවා. සුදු පාට ෂර්ට් එකක් ඇඳලා, ටයි එකක් දාලා හිටපු කෙවින් හරිම කඩවසම්, ඒත් එයාගේ මූණේ තිබුණේ රවාගත්තු පෙනුමක්.
නිම්මි බයටම ගැහි ගැහි තේ කෝප්පය මේසේ උඩින් තිබ්බා. එයාගේ දෑත් වෙව්ලනවා කෙවින් හොඳින්ම දැක්කා.
”තමුසෙට දැන් සනීපද?” කෙවින් රළු හඬින් ඇහුවා. එයා තේ කෝප්පය දෙස බැලුවේ අප්රසාදයෙන්.
”ඕ.. ඔව් මහත්තයා.. අනේ මට සමාවෙන්න ඊයේ සිද්ධ වුණ දේට. මගේ අතින් වැරදීමක් වුණේ. මං නිසා මහත්තයාගේ වාහනේට…” නිම්මි බිම බලාගෙන බයෙන් කිව්වා. එයාගේ කටහඬ ගොඩක් හීන් වෙලා තිබුණේ.
”වැරදීමක්? තමුසෙලා වගේ හිඟන්නෝ පාරේ යන්නේ වාහනවල හැප්පිලා සල්ලි කඩාගන්න! මං දන්නවා තමුසෙලාගේ හැටි. දැන් ඉතින් සනීප වුණා නම් මෙහෙන් යන්නයි තියෙන්නේ. මෙහේ නිකන් කකා බිබී ඉන්න බෑ. අපිට නිකන් සල්ලි හම්බවෙන්නේ නෑ,” කෙවින් අපහාසයට වගේ හිනා වුණා.
නිම්මිගේ ඇස්වලට කඳුළු ආවා. “නෑ මහත්තයා… මං එහෙම කෙනෙක් නෙවෙයි. මං ආවේ රස්සාවක් හොයාගෙන… මට සල්ලි එපා. මං අක්කා කිව්ව නිසා විතරයි මෙහේ නතර වුණේ. මං ඔයාලගේ බත් පතට බරක් වෙන්නේ නෑ. මං හැම වැඩක්ම කරලා දෙන්නම්,” නිම්මි හැඬුම්බරව කිව්වා.
”මට තමුසෙගේ කතා වැඩක් නෑ. තමුසේ මෙහේ නතර වෙන්න හදනවා කියලා අක්කා කිව්වා. හැබැයි මතක තියාගන්නවා, මගේ ඇස් ඉස්සරහට එන්න ලෑස්ති වෙන්න එපා! මං කැමති නෑ මගේ පිරිසිදු ගෙදර නන්නාදුනන මිනිස්සු ගැවසෙනවට. තමුසේ අක්කා කියන නිසා විතරයි මෙහේ ඉන්නේ. මගේ බඩු බාහිරාදිය අල්ලන්නවත් එපා! මගේ කාමරේ පැත්ත පළාතක එන්න එපා,” කෙවින් තේ කෝප්පය අතටවත් නොගෙන සාලයෙන් පිටවෙලා ගියා. එයාගේ ඩිස්කවරි වාහනය ස්ටාර්ට් කරලා වේගයෙන් පිටවෙලා යන සද්දය නිම්මි අහගෙන හිටියේ මහා බියකින්.
නිම්මිගේ ඇස්වලින් කඳුළු කඩාගෙන වැටුණා. ඒත් එයා හිත හදාගත්තා. තමන්ට ඉන්න හිටින්න තැනක් දුන්නු සෙනුරි වෙනුවෙන්, මේ නපුරු මනුස්සයාගේ හැම බැනුමක්ම ඉවසන්න නිම්මි තීරණය කළා.
දවස් සති බවට පත්වුණා. නිම්මි ගෙදර හැම වැඩක්ම කලේ හරිම පිළිවෙලට. කෙවින් උදේට ඔෆිස් යන්න කලින් එයාගේ කෑම එක, ඇඳුම් පැළඳුම් හැමදේම ලෑස්ති කලේ නිම්මි. හැබැයි කෙවින් එනකොට නිම්මි හැංගුණා. එයාට ඕන වුණේ නෑ කෙවින්ගේ කේන්තිය අවුස්සන්න. කෙවින් සාලේ ඉන්න වෙලාවට නිම්මි කුස්සියට වෙලා බිත්තියට හේත්තු වෙලා හිටියේ හුස්ම ගන්න සද්දෙවත් එළියට ඇහෙයි කියන බයට.
දවසක් උදේ කෙවින් තමන්ගේ වැදගත් ලැප්ටොප් බෑග් එක හොයනවා. “කෝ මේක? කවුද මගේ බෑග් එක ඇල්ලුවේ? අක්කේ… ඔයා මගේ බෑග් එක ගත්තාද? මුළු ගේම අවුල් වෙලා මේකි ආපු දවසේ ඉඳන්!” කෙවින් මුළු ගේම දෙදරන්න කෑගැහුවා. එයා සාලේ තිබුණු හැමදේම බිමට පෙරලමින් අවුස්සන්න ගත්තා..
නිම්මි බයවෙලා සාලයට ආවා. “මහත්තයා… ඒක අර මීටින් රූම් එකේ මේසේ උඩ මං තිබ්බා… ඊයේ ඔයා එතනනේ තියලා ගියේ… මං ඒක පිසදාලා පරිස්සමට තිබ්බා. දූවිලි වැදෙයි කියලා.”
”තමුසෙට කිව්වා නේද මගේ බඩු අල්ලන්න එපා කියලා! කවුද තමුසෙට කිව්වේ ඒක එතනින් තියන්න? මගේ ෆයිල් එකක්වත් නැති වුණොත් තමුසෙව මං හිරේ අරින්නේ! දන්නවාද ඒ ප්රොජෙක්ට් එකේ වටිනාකම? තමුසෙට ඕවා තේරෙන්නේ නෑනේ! හිඟන මොළවලට ඕවා තේරෙන්නේ නෑ,” කෙවින් නිම්මිගේ අතේ තිබුණු බෑග් එක උදුරාගෙන වගේ අරන් ගියා. එයා නිම්මිව තල්ලු කරගෙන වගේ ඉදිරියට ගියේ.
නිම්මි කිසිම වචනයක් නොකියා බිම බලාගෙන හිටියා. එයාගේ දෑස්වලින් කඳුළු කැට බිමට වැටුණා. නිම්මිගේ ඒ නිහඬ බව සහ අහිංසක හැඬුම කෙවින්ගේ හිතට පළවෙනි වතාවට පොඩි අපහසුවක් ඇති කළා. “මං වැඩියෙන් බැන්නාද? ඒකි මගේ බෑග් එක පරිස්සම් කරන්නනේ හැදුවේ,” කෙවින්ට එහෙම හිතුණත්, එයා තමන්ගේ ආඩම්බරකම නිසා ඒක පෙන්වන්නේ නැතුව වාහනයට නැගලා යන්න ගියා. නිම්මි සාලේ බිම වැටිලා තිබුණු ලේන්සුවක් අරන් තමන්ගේ මූණ වහගෙන ඇඬුවා.
දින සති මාස බවට පත් වෙමින් තිබුණා. නිම්මි ගෙදර හැමෝටම ආදරණීය චරිතයක් වුණත් කෙවින්ට විතරක් එයා තවමත් පෙනුණේ කරදරයක් විදිහටයි. හැබැයි කෙවින්ටත් නොදැනීම එයාගේ හිත ඇතුලෙන් පොඩි වෙනසක් සිද්ධ වෙන්න පටන් අරන් තිබුණා. නිම්මි උදේට හදන රහ කෑම ජාතිවලට කෙවින් දැන් හොරෙන් ආසා කළා. වෙනදාට හෝටල්වලින් කෑම කාපු කෙවින් දැන් රෑට ගෙදරින් කන්න පුරුදු වුණා. ඒත් ඒක පිටතට පෙන්වන්න එයාගේ ආඩම්බරකම ඉඩ දුන්නේ නැහැ. එයා හැමදාම කෑම මේසෙට ඇවිත් “මේ හොද්දේ ලුණු මදි”, “මේ බත් එක තැම්බිලා වැඩි”, “මේවා කන්න බෑ” කියලා බොරුවට වැරදි හෙව්වා. නිම්මි ඒ හැමදේම නිහඬව ඉවසුවා.
දවසක් උදේ කෙවින් මීටින් එකකට යන්න ලෑස්ති වුණා. එයාට ඕන වුණේ එයාගේ නිල් පාට කමිසය අඳින්න. ඒක එයාගේ ලකී ෂර්ට් එක. ඒත් ඒක අයන් කරලා තිබුණේ නැහැ. කෙවින් කේන්තියෙන් කුස්සියට දිව්වා.
”නිම්මි…!!! කෝ මගේ නිල් පාට ෂර්ට් එක? තමුසෙට මෙහේ ඉන්න දීලා තියෙන්නේ නිකන් කකා බිබී ඉන්නද? මගේ ඇඳුම් ටිකවත් වෙලාවට අයන් කරලා තියන්න බැරිද? මට තව විනාඩි දහයයි තියෙන්නේ ඔෆිස් යන්න! තමුසෙට මේ වගේ පොඩි වැඩක්වත් හරියට කරන්න බැරිද?” කෙවින් මහා හයියෙන් කෑගැහුවා. එයාගේ ඇස් ක්රෝධයෙන් පිරිලා තිබුණා.
නිම්මි බය වෙලා දෑත් පිසදමමින් සාලයට ආවා. එයාගේ අත්වල අලුත් ලූණු සුවඳ හමමින් තිබුණා. “අනේ සමාවෙන්න මහත්තයා… ඒ ෂර්ට් එකේ බොත්තමක් ගැලවිලා තිබුණා. මං ඒක මහලා අයන් කලා. මං ඒක ඔයාගේ ඇඳ උඩින් තිබ්බා මහත්තයා. ඔයා බැලුවේ නැද්ද?” නිම්මි හරිම පිළිවෙලට නවල තිබුණු ෂර්ට් එක පෙන්වමින් කිව්වා.
කෙවින් ඒක දෙස බලා, තමන්ගේ වැරැද්ද වටහාගෙන ටිකක් ලැජ්ජා වුණා. එයා කාමරේට ගිහින් බලද්දී ඇත්තටම ෂර්ට් එක ඇඳ උඩ තිබුණා. ඒත් එයා ඒක පෙන්වන්නේ නැතුව, පල්ලෙහාට ඇවිත් “හ්ම්… තමුසෙගේ වැඩ හරිම මන්දගාමියි. මීට පස්සේ මං අහන්න කලින් වැඩ කෙරෙන්න ඕනේ. මට හැමදේම මතක් කරන්න වෙලාවක් නෑ,” කියලා ෂර්ට් එක අරන් යන්න ගියා.
නිම්මි සාලේ කෙළවරකට වෙලා හූල්ලමින් හිටියා. සෙනුරි අක්කා ඇවිත් නිම්මිගේ කරට අතක් තිබ්බා. “නංගී… ඔයා ඕකට දුක් වෙන්න එපා. මල්ලි ඔය හැටි තමයි. එයා කාටවත් ආදරයක් කරුණාවක් පෙන්වන්න දන්නේ නෑ. පොඩි කාලේ ඉඳන්ම එයා හැදුණේ හරිම හිතුවක්කාර විදිහට. අපේ අම්මයි තාත්තයි නැති වුණාට පස්සේ එයා මුළු ලෝකයම දකින්නේ හතුරෙක් විදිහට. ඔයා හිත රිද්දගන්න එපා. එයා ඇතුලෙන් හොඳයි.”
”නෑ අක්කේ… මට දුක මහත්තයා මාව හැමතිස්සෙම වැරදියට වටහාගන්න එකටයි. මං මෙහේ ඉන්නේ නිකන් නෙවෙයි. මට පුලුවන් හැමදේම මං කරනවා. මං එයාට කිසිම නරකක් කරලා නෑ. මං එයාට වෛර කරන්නේ නෑ අක්කේ,” නිම්මි කඳුළු පිසදමමින් කිව්වා.
තවත් දවසක් කෙවින් එයාගේ බිස්නස් යාලුවෙක් එක්ක ගෙදර ආවා. ඒ යාලුවාගේ නම රොෂාන්. රොෂාන් කියන්නේ ටිකක් සෙල්ලක්කාර, ගෑණු ළමයි දිහා වැරදි විදිහට බලන තරුණයෙක්. නිම්මි ඒ අයට සංග්රහ කරන්න ලස්සනට කෑම බීම ලෑස්ති කළා. එයා අලුත් ඇඳුමක් ඇඳලා, කොණ්ඩය ලස්සනට ගුලියක් කරලා බැඳලා හිටියේ. රොෂාන් නිම්මි දිහා ටිකක් අමුතු විදිහට බලන්න ගත්තා. නිම්මි බීම වීදුරු ටික මේසේ උඩින් තියලා යන්න හදද්දී රොෂාන් නිම්මිගේ අතින් අල්ලන්න හැදුවා.
”මචං කෙවින්… කවුද මේ ලස්සන කෙල්ල? උඹේ අලුත් සර්වන්ට්ද? හැබැයි සර්වන්ට් කෙනෙක් වෙන්න බැරි තරම් ලස්සනයිනේ. කොහෙන්ද මේ වගේ කෑලි හොයාගන්නේ? මටත් මේ වගේ කෙනෙක් ඕන කරලා තියෙනවා ගෙදර වැඩවලට,” රොෂාන් සෙල්ලක්කාර විදිහට හිනාවෙලා කිව්වා.
ඒ වචන ටික ඇහුණාම කෙවින්ගේ පපුව ඇතුලෙන් අමුතුම කේන්තියක් මතු වුණා. නිම්මි දිහා වෙන පිරිමියෙක් ඒ විදිහට බලනවාට, එයාට අපහාස කරනවාට කෙවින් මොන හේතුවක් නිසාද මන්දා දැඩි ලෙස අකමැති වුණා. එයාගේ මූණ කලු වුණා. එයා ළඟ තිබුණු වීදුරුව මේසේ උඩින් තිබ්බේ මහා හයියෙන් සද්දයක් එන්නයි.
”ඒක තමුසෙට වැඩක් නෑනේ මචං. තමුසෙ ආවේ බිස්නස් එක කතා කරන්නනේ. ඒක විතරක් කතා කරලා පලයන්! මගේ ගෙදර ඉන්න මිනිස්සු ගැන හොයන්න එන්න එපා. තමුසෙගේ සීමාව ඇතුලේ ඉන්නවා,” කෙවින් අන්තිම රළු විදිහට රොෂාන්ට කිව්වා. එයාගේ කටහඬේ තිබුණු සැරට රොෂාන් බය වුණා.
රොෂාන් පුදුම වුණා. “හරි හරි මචං… මං නිකන් විහිළුවට කිව්වේ. උඹ මොකද මේ කේන්ති ගන්නේ? වෙනදා උඹ මේ වගේ එවුන් ගැන හෙව්වේ නෑනේ. උඹට මේකි විශේෂයි වගේ,” රොෂාන් තමන්ගේ බෑග් එක අරන් යන්න ලෑස්ති වුණා.
නිම්මි කුස්සියට වෙලා බිත්තියට හේත්තු වෙලා මේ හැමදේම අහගෙන හිටියා. කෙවින් තමන් වෙනුවෙන් යාලුවට සද්දයක් දාපු එක ගැන නිම්මිගේ හිතේ පොඩි සතුටක්, අමුතුම ආඩම්බරයක් ඇති වුණා. “මහත්තයා බනිනවා විතරක් නෙවෙයි, මාව ආරක්ෂා කරන්නත් දන්නවා. එයාගේ හිත ඇතුලේ නරකක් නෑ. එයා මාව රැකගන්නවා,” නිම්මි තනියම හිතලා හිනා වුණා. එදා රෑ නිම්මි කෙවින් වෙනුවෙන් වෙනදාටත් වඩා ආදරෙන් කෑම ලෑස්ති කළා.
මාස කිහිපයක් ගත වුණා. කොළඹට මහා වැස්ස කාලයක් උදා වුණා. දවසක් හවස මහා වස්සානයක් ඇද හැලුණා. අකුණු ගහන සද්දෙට මුළු පළාතම දෙදරුම් කෑවා. ජනේලවල වීදුරු පවා හුළඟට ගැහුණා. පාරවල් ඔක්කොම වතුරෙන් යටවෙලා තිබුණේ. සෙනුරි අක්කා හොස්පිට්ල් එකේ හදිසි නයිට් ඩියුටි එකක් වැටුණු නිසා ගෙදර හිටියේ නැහැ. ගෙදර හිටියේ නිම්මි විතරයි. එයා ජනේල අස්ෙන් එබෙමින් කෙවින් එනකම් මහා මඟ බලාගෙන හිටියා. “අනේ මේ වගේ වැස්සක මහත්තයා කොහොම එන්නද?” නිම්මි බයෙන් හිතුවා.
කෙවින් ඔෆිස් එකේ ඉඳන් ගෙදර ආවේ මහා රෑ වෙලා, හොඳටම තෙමිලා. වාහනය මඟදී කැඩුණ නිසා එයා පාරේ හිටගෙන ඉඳලා තිබුණේ. ගෙට එනකොටම එයා හොඳටම හීතල වෙලා, වෙව්ලමින් හිටියේ. එයාගේ සූට් එක සම්පූර්ණයෙන්ම තෙතබරි වෙලා තිබුණා.
ගෙට ආපු ගමන්ම කෙවින්ට මහා හයියෙන් කිවිසුම් යාගෙන ගියා. එයාගේ ඇස් රතු වෙලා, මූණ මැලි වෙලා තිබුණේ. එයාට සනීප නෑ වගේ දැනුන නිසා එහෙම්මම කාමරයට ගිහින් ඇඳට වැටුණා. එයාට ඇඳුම් මාරු කරගන්නවත් පණක් තිබුණේ නැහැ.
රෑ 12ට විතර කෙවින්ට සිහිය ආවේ මහා පිපාසයක් එක්ක. එයාගේ උගුර වේලිලා තිබුණා. “වතුර… වතුර…” එයාට ඇඟ හොලවන්නවත් පණ තිබුණේ නැහැ. එයාට හොඳටම උණ ගැනිලා, මුළු ඇඟම ගිනියම් වෙලා තිබුණේ. එයා හීනෙන් වගේ දොඩවන්න ගත්තා. “අම්මේ… මට බෑ… මාව බේරගන්න… මාව දාලා යන්න එපා…” කෙවින් පරණ මතකයන් අස්සේ හිරවෙලා වගේ කෑගැහුවා.
”අක්කේ…” කෙවින් හීන් හඬින් කතා කළා.
කාමරේ දොර හෙමින් ඇරුණා. ආවේ සෙනුරි නෙවෙයි, නිම්මි. එයා අතේ උණු වතුර බඳුනකුයි, රෙදි කෑල්ලකුයි, උණුවෙන් සාදපු කොත්තමල්ලි කෝප්පයකුයි තිබුණා. එයා මුළු රෑ පුරාම ඇහැරිලයි හිටියේ කෙවින්ගේ කාමරෙන් ඇහෙන කෙඳිරිලි සද්දෙට.
”මහත්තයා… අක්කා අද එන්නේ නෑ. ඔයාට හොඳටම උණ. මං මේ කොත්තමල්ලි එකක් හැදුවා, හෙමින් නැගිටලා මේක බොන්න. මේක බිව්වොත් උණ අඩු වෙයි,” නිම්මි බය නැතුව කෙවින් ළඟට ආවා. එයා කෙවින්ගේ ඇඳ අයිනෙන් ඉඳගත්තා.
”එපා… මට ඕන නෑ. තමුසේ යන්න මෙතනින්. මගේ කාමරේට එන්න එපා කිව්වා නේද? තමුසෙට මොකක්ද තියෙන අයිතිය මගේ කාමරේට එන්න? යන්න මෙහෙන්!” කෙවින් අමාරුවෙන් වුණත් තමන්ගේ නපුරුකම පෙන්වන්න හැදුවා. එයා නිම්මිව එලවන්න අත දික් කළා.
”දැන්වත් ඔය නපුරුකම පස්සට දාලා මේක බොන්න මහත්තයා. ඔයාට නැගිටින්නවත් පණ නෑනේ. මං ඔයාට වස දෙන්න ආවේ නෑ. ඔයා මැරුණොත් මටයි අක්කටයි තමයි වගකියන්න වෙන්නේ. ඒ නිසා කෑනොගහා මේක බොන්න,” නිම්මි පළවෙනි වතාවට කෙවින්ට එදිරිව හයියෙන් කතා කළා. එයාගේ කටහඬේ තිබුණේ නියෝගයක් වගේ පෙනුමක්. එයා කෙවින්ගේ පිටිපස්සෙන් කොට්ට තියලා, එයාව හෙමින් නැගිට්ටවලා කොත්තමල්ලි කෝප්පය පෙව්වා. කෙවින් කිසිම සද්දයක් නැතුව, නිම්මිගේ ඇස් දිහා බලාගෙනම ඒක බීලා ඉවර කළා. නිම්මිගේ දෑත්වල තිබුණු උණුසුම කෙවින්ට තදින්ම දැනුණා.
කෙවින්ට බණින්න වචන ආවේ නැහැ. එයාගේ කේන්තිය සේරම දියවෙලා ගියා වගේ වුණා. එයා ආයෙමත් ඇඳෙන් ඇලවුණා. නිම්මි හරිම පරිස්සමට උණු වතුරෙන් රෙදි කෑල්ල තෙමලා කෙවින්ගේ නළල තැවුවා, අත් පා පිහිදැම්මා. එයා රෑ තිස්සේ ඇහැරිලා ඉඳගෙන, කෙවින් දිහා බලාගෙන, එයාගේ උණ බැහෙනකම් හැම පැයකටම වරක් රෙදි කෑල්ල මාරු කරමින් සත්කාර කළා. නිම්මි කෙවින්ගේ ඔළුව හෙමින් අතගාමින් ගමේ සීපදයක් මුමුණන්න ගත්තා. ඒ හඬ කෙවින්ගේ හිතට මහා සහනයක් ගෙනාවා. එයාට හිතුණා තමන්ගේ අම්මා ළඟ ඉන්නවා වගේ හැඟීමක්. එයාට සුව නින්දක් ලැබුණා.
පහුවදා උදේ කෙවින් ඇස් අරිනකොට ඇඟට මහා සැහැල්ලුවක් දැනුණා. උණ සේරම බැහැලා තිබුණේ. කුරුල්ලන්ගේ නාදය ජනේලෙන් ඇහෙමින් තිබුණා. එයා දැක්කා ඇඳ අයිනේ පුටුවේ වාඩි වෙලා, ඇඳ විට්ටමට ඔළුව තියාගෙන නිදි කිරා වැටෙන නිම්මිව. උදේ ඉර එළිය ජනේලෙන් ඇවිත් නිම්මිගේ අහිංසක මූණට වැටිලා තිබුණේ. එයාගේ මූණේ තිබුණේ මහා පිරිසිදු, දේවදූතයෙක් වගේ පෙනුමක්. කෙවින් පළවෙනි වතාවට නිම්මි දිහා නපුරු නැති, හරිම ආර්ද්ර ඇස්වලින් බැලුවා. එයාට හිතුණා මේ කෙල්ල ඇත්තටම හරිම අහිංසකයි, කරුණාවන්තයි වගේම ලස්සනයි කියලා. තමන් මෙච්චර බනිද්දිත් එයා තමන්ව බලාගත්ත විදිහ කෙවින්ගේ හිත සම්පූර්ණයෙන්ම උණු කරලා දැම්මා. “මං මෙච්චර කල් කරලා තියෙන්නේ මහා අපරාධයක්. මේ වගේ කෙල්ලෙක්ටද මං හිඟන්නී කියලා බැන්නේ? මං මහා තිරිසනෙක්,” කෙවින් තමන්ටම සාප කරගත්තා.
කෙවින් හෙමින් නැගිටින සද්දෙට නිම්මිට ඇහැරුණා. එයා එකපාරටම බය වෙලා, ගැස්සිලා නැගිට්ටා.
”අනේ මහත්තයා සමාවෙන්න… මට මෙතනම නින්ද ගියා. දැන් උණ කොහොමද? තවම ඇඟ රිදෙනවාද? මං ඔයාගේ කාමරේ ඉන්නවට බනින්න එපා,” නිම්මි කලබලෙන් කෙවින්ගේ නළල අල්ලන්න අතදික් කලා. ඒත් එකපාරටම තමන්ගේ සීමාව මතක් වෙලා අත පස්සට ගත්තා.
කෙවින් වෙනදා වගේ කෑගැහුවේ නැහැ. එයා බිම බලාගෙන, “කමක් නෑ… දැන් උණ අඩුයි. තෑන්ක්ස් ඊයේ රෑට මාව බලාගත්තට. තමුසේ නිදාගන්න යන්න. ගොඩක් මහන්සි පාටයි. මං මීට පස්සේ බනින්නේ නෑ,” කියලා හීන් හඬින් කිව්වා.
නිම්මි පුදුම වෙලා කෙවින් දිහා බලලා ලස්සන හිනාවක් දැම්මා. “ඒක මගේ යුතුකමනේ මහත්තයා. ඔයාට සනීප නම් මට ඒ ඇති. මං ඔයාට උදේට කැඳ එකක් හදන්නම්,” නිම්මි සතුටින් කුස්සියට දිව්වා.
කෙවින් ඒ හිනාව දැකලා තමන්ගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙනවා වගේ දැනිලා, ලැජ්ජාවට වගේ මඟඇරලා යන්න නාන කාමරයට ගියා. කන්නාඩියෙන් තමන්ගේ මූණ බලපු කෙවින්ට තමන්වම අඳුරගන්න බැරි වුණා. එයාගේ මූණේ තිබුණු නපුරු පෙනුම වෙනුවට අද තිබුණේ ලස්සන සිනහවක්.
ඒ සිද්ධියෙන් පස්සේ කෙවින්ගේ නපුරුකම දිනෙන් දින අඩු වුණා. එයා නිම්මිට හැමතිස්සෙම බනින එක සම්පූර්ණයෙන්ම නැවැත්තුවා. හැබැයි එයාට නිම්මිගේ අතීතය ගැන ලොකු කුතුහලයක් තිබුණා. දවසක් නිම්මි සාලේ නැති වෙලාවක, කෙවින් නිම්මිගේ අර පරණ ලා නිල් පාට ෆයිල් එක හොරෙන් ඇරලා බලද්දී, ඒකේ තිබුණු ගමේ ලිපිනය එයා සොයාගත්තා. නිම්මිගේ නපුරු නෑදෑයෝ කරපු දේ සෙනුරි අක්කාගෙන් දැනගෙන හිටපු කෙවින්, නිම්මිට හොරෙන්ම දවසක් තමන්ගේ වාහනය පදවාගෙන නිම්මිගේ ගමට ගියා..
ගමේ තිබුණු නිම්මිගේ පරණ නිවස සොයාගෙන ගිය කෙවින්ට දැකගන්න ලැබුණේ නිම්මිගේ මාමා සහ නැන්දා ඒ ගෙදර පදිංචි වෙලා සැප විඳින හැටි. කෙවින් තමන්ගේ සුඛෝපභෝගී වාහනයෙන් බැහැලා, අන්තිම තේජවන්ත, නපුරු පෙනුමෙන් ඒ ගෙට ඇතුල් වුණා.
”කවුද මහත්තයා ඔයා? මොකාටද මේ ආවේ?” නිම්මිගේ මාමා බයවෙලා ඇහුවා. කෙවින්ගේ පෙනුමටම ගමේ මිනිස්සු බය වුණා.
”මං ආවේ නිම්මි වෙනුවෙන්! තමුසෙලා නේද ඒ අහිංසක කෙල්ලගේ ඉඩමයි ගෙදරයි බොරු ණය පෙන්වලා උදුරාගත්තේ? තමුසෙලා හිතුවාද ඒකිට කාත් කවුරුත් නෑ කියලා?” කෙවින් තමන්ගේ සාක්කුවෙන් ලොකු සල්ලි මිටියක් සහ නීතිඥ ලියකියවිලි වගයක් මේසේ උඩින් ගැහුවා මහා හයියෙන්.
”මේ බලනවා! මෙතන තියෙනවා තමුසෙලා නිම්මිගේ තාත්තාගෙන් ගත්තා කියන බොරු ණය මුදලට වඩා තුන් ගුණයක සල්ලි. දැන්ම මේ ඉඩමේ අයිතිය ආයෙමත් නිම්මිගේ නමට හරවලා අත්සන් කරනවා! නැත්නම් හෙට උදේ වෙද්දී තමුසෙලා ඔක්කොම ඉන්නේ හිරගෙවල් ඇතුලේ. මං කවුද කියලා තමුසෙලා දන්නේ නෑ. මං කොළඹ කෙවින්. මට මිනිස්සුන්ව නැති කරන්න විනාඩියක් යන්නේ නෑ!” කෙවින් තමන්ගේ නපුරු, බලවත් ස්වරූපයෙන් කෑගැහුවා.
කෙවින්ගේ සල්ලි බලයට සහ නීතිමය තර්ජනවලට බය වුණු නපුරු නෑදෑයෝ ගැහි ගැහී ලියකියවිලිවලට අත්සන් කරලා, නිම්මිගේ නිවසේ සහ ඉඩමේ සම්පූර්ණ අයිතිය ආයෙමත් නිම්මිගේ නමට ලියලා දුන්නා. කෙවින් ඒ ලියකියවිලි ටිකත් අරන්, කාටවත් නොකියා ආයෙමත් කොළඹ ආවේ තමන්ගේ හිත ඇතුලෙන් ලොකු සතුටක් ලබමින්. “දැන් නිම්මි අනාථ කෙල්ලෙක් නෙවෙයි. මං ඒකිට හැමදේම දෙනවා,” කෙවින් හිතුවා.
දවස් සති ගත වුණා. දැන් කෙවින් නිම්මිට ගොඩක් ළං වෙලා හිටියේ. එයා නිම්මිට හැමතිස්සෙම හොරෙන් බලන්න පුරුදු වුණා. දවසක් කෙවින් ඔෆිස් එකේ ඉඳන් එනකොට ලස්සන පාර්සලයක් අරන් ආවා. ඒකේ තිබුණේ නිම්මිට ගැලපෙන ලස්සන නිල් පාට ගවුමකුයි, චොක්ලට් වගයකුයි. එයා ඒක සාලේ මේසේ උඩින් තිබ්බා.
”මෙන්න… මේක අක්කා ඔයාට දෙන්න කිව්වා. මං එනකොට අරන් ආවේ,” කෙවින් බොරුවක් කිව්වා. එයාට කෙළින්ම නිම්මිට දෙන්න ලැජ්ජා හිතුණා.
නිම්මි ඒක අරන් සතුටින් සෙනුරි ළඟට දිව්වා. “අක්කේ… තෑන්ක්ස් මේ ලස්සන ගවුමට. මං මේ වගේ ලස්සන ගවුමක් ඇඳලම නෑ. මං මේක හෙට ඇඳලා පෙන්වන්නම්.”
සෙනුරි පුදුම වුණා. “මං ගවුමක් ගත්තේ නෑනේ නිම්මි… ආහ්, ඒ කියන්නේ…” සෙනුරි කුස්සියේ හිටපු කෙවින් දිහා බලලා හිනා වුණා. කෙවින් බිම බලාගෙන කැස්සක් දාන්න හැදුවා. “අපේ මල්ලි මහත්තයා තමයි මේවා අරන් තියෙන්නේ. එයාට දැන් ඔයාව ගොඩක් මතක් වෙනවා වගේ! මල්ලි… මීට පස්සේ බොරු නොකියා කෙළින්ම දෙන්න පුරුදු වෙන්න,” සෙනුරි කෙවින්ට ඇහෙන්න හයියෙන් හිනා වුණා. කෙවින් තමන්ගේ කාමරේට වෙලා ලැජ්ජාවෙන් සහ සතුටෙන් ඇඹරුණා. එයා කොට්ටයක් බදාගෙන ඇඳ උඩ පෙරලුනා.
දැන් කෙවින් ඔෆිස් එකේ ඉන්නකොටත් වැඩක් කරගන්න බැරි තරමට කෙවින්ට මතක් වුණේ නිම්මිගේ ඒ අහිංසක මූණයි හිනාවයි. ඔෆිස් එකේ මීටින්වලදීත් මැනේජර්ලා කතා කරද්දී කෙවින් හිටියේ නිම්මි ගැන හිතමින්. “කෙවින් සර් දැන් වෙනස් වෙලා, බණින්නේ නෑ කාටවත්,” ඔෆිස් එකේ සේවකයෝ පුදුමෙන් කතා වුණා. හැමදේම වෙනස් කළේ නිම්මිගේ ආදරයයි. හැබැයි කෙවින් ඒක පිටතට පෙනෙන්න දුන්නේ නැහැ. එයා තමන්ගේ ආඩම්බරකම සහ පිරිමි හිත නිසා නිහඬවම හිටියා.
මාස කිහිපයක් ගත වුණා. දවසක් කෙවින් සාලයේ ඉන්නකොට සෙනුරි අක්කා සාලයට ආවා ලොකු සතුටකින් සහ ලියුමකුත් අතේ ඇතිව.
”මල්ලි… ලොකු ආරංචියක්! අපේ නිම්මිට රජයේ බැංකුවක ක්ලාක් කෙනෙක් විදිහට ජොබ් එකක් සෙට් වුණා. එයා ලියපු එක්සෑම් එකෙන් එයා ලංකාවෙන්ම පළවෙනියා වෙලා. ලබන සතියේ ඉඳන් එයාට කොළඹ ප්රධාන බැංකුවේ වැඩට යන්න පුළුවන්,” සෙනුරි කිව්වා.
කෙවින්ගේ හදවත එකපාරටම නතර වුණා වගේ දැනුණා. අතේ තිබුණු පෑන බිමට වැටුණා. එයාගේ මූණ අඳුරු වුණා. “එතකොට… එයා මෙහෙන් යනවාද?” කෙවින් අමාරුවෙන්, බිඳුණු හඬින් ඇහුවා.
”ඔව් මල්ලි, එයාට බැංකුව කිට්ටුවෙන් හොස්ටල් එකක් හම්බුණා. එයා දැන් ස්වාධීනයිනේ. හැමදාම මෙහේ මෙහෙකාරියක් වගේ ඉන්න බෑනේ. එයාටත් එයාගේම කියලා ජීවිතයක් තියෙන්න ඕනනේ. එයා හෙට උදේම යනවා කිව්වා,” සෙනුරි කිව්වා.
කෙවින් මොකුත්ම නොකියා තමන්ගේ කාමරයට ගිහින් දොර වහගත්තා. එයාගේ හිතට මහා පාලුවක්, තනිකමක් සහ බියක් දැනෙන්න ගත්තා. නිම්මි නැති ලෝකයක්, නිම්මි නැති මේ මහ ගෙදර දැන් එයාට හිතාගන්නවත් බෑ. හැමතැනම කෙල්ලගේ සුවඳ, එයාගේ හිනාව විතරයි. එයා නිම්මිට පණ වගේ ආදරය කරන්න පටන් අරන් තිබුණේ එයාටත් නොදැනීමයි. “මං කොහොමද ඒකි නැතුව ඉන්නේ? මං මගේ හිතේ තියෙන දේ කියන්න පරක්කු වුණා වැඩිද? මගේ ආඩම්බරකම නිසා මට මගේ ආදරේ නැති වෙන්නයි යන්නේ,” කෙවින් කාමරේ ඇතුලේ එහාට මෙහාට ඇවිදිමින් හිතුවා. එදා rෑ කෙවින් කෑවෙත් නැහැ.
යන්න තියෙන අන්තිම දවසේ නිම්මි තමන්ගේ පොඩි බෑග් එකත් අරන් සාලයට ආවා. එයා ඇඳගෙන හිටියේ කෙවින් අරන් දුන්නු නිල් පාට ගවුම. සෙනුරි අක්කා නිම්මිව බදාගෙන ඇඬුවා. “පරිස්සමෙන් ඉන්න නංගී. ඕනම දේකට මේ අක්කා ඉන්නවා. සල්ලි ප්රශ්නයක් වුණොත් මට කියන්න,” සෙනුරි කිව්වා. නිම්මිගේ ඇස්වලිනුත් කඳුළු වැටුණා.
කෙවින් පඩිපෙළ ළඟ නතර වෙලා, පපුව ඇතුලෙන් අඬමින් බලාගෙන හිටියා. එයාගේ දෑස් රතු වෙලා තිබුණේ. නිම්මි හෙමින් කෙවින් ළඟට ආවා. එයාගේ දෑස් කඳුලින් තෙත් වෙලා තිබුණා.
”මහත්තයා… මං යන්නම්. මට කරපු හැමදේටම පින්. මං නිසා සිද්ධ වුණු වැරදිවලට, ඊයේ පෙරේදා වුණු හැමදේටම සමාවෙන්න. මං මහත්තයව කවදාවත් අමතක කරන්නේ නෑ,” නිම්මි බිම බලාගෙන කිව්වා. එයා හැරෙන්න හැදුවා විතරයි…
කෙවින්ගේ නපුරු, ආඩම්බර හිත එකපාරටම බිඳිලා ගියා. එයාට තවත් තමන්ගේ හැඟීම් හංගන්න බැරි වුණා. මේ අහිංසක කෙල්ලව තනියම මේ නපුරු සමාජයට යවන්න එයාගේ හිත ඉඩ දුන්නේ නැහැ.
”යන්න එපා…!!!” කෙවින් එකපාරටම නිම්මිගේ අතින් තද කරලා අල්ලගත්තා. එයාගේ මුළු ඇඟම වෙව්ලන්න ගත්තා.
නිම්මි විතරක් නෙවෙයි, සෙනුරි අක්කා පවා පුදුම වෙලා කෙවින් දිහා බැලුවා. කෙවින්ගේ ඇස්වල කඳුළු පිරිලා තිබුණා. ඒ දැඩි පිරිමි ඇස්වලින් කඳුළු වැටෙනවා නිම්මි දැක්කේ පළවෙනි වතාවට.
”කෙවින්…?” නිම්මි ගැහෙන හඬින් කතා කළා. පළවෙනි වතාවට එයා කෙවින්ට ‘මහත්තයා’ නොකියා නමින් කතා කළා. ඒ නම එයාගේ කටින් ඇහෙද්දී කෙවින්ගේ හිතට මහා සතුටක් දැනුණා.
”ඔව් නිම්මි… යන්න එපා. මං දන්නවා මං හරිම නපුරුයි, තමුසෙට ගොඩක් බැන්නා. හිත රිද්දුවා. හිඟන්නී කියලා අපහාස කලා. හැබැයි මට තමුසේ නැතුව ඉන්න බෑ නිම්මි. මං… මං ඔයාට ආදරෙයි නිම්මි. මගේ මුළු හදවතින්ම ආදරෙයි. මේ ගෙදරින් යන්න ඕන නම්, මගේ බිරිඳ වෙලා විතරක් යන්න. මාව තනි කරලා දාලา යන්න එපා… මාව ආයෙමත් අර පරණ නපුරා කරන්න එපා. මං ඔයාගේ ගමට ගියා නිම්මි… ඔයාගේ ඉඩමයි ගෙදරයි මං ආයෙමත් ඔයාගේ නමට හැරෙව්වා. මෙන්න ඒ ලියකියවිලි… මං ඒ සේරම කලේ ඔයාට තියෙන ආදරේ හන්දා,” කෙවින් හැමදේම එක හුස්මට කියාගෙන ගියා. එයා නිම්මි ඉස්සරහා දණගැහුවා වගෙයි.
නිම්මි කෙවින්ගේ ඇස් දිහා බැලුවා. ඒ නපුරු ඇස්වල අද තිබුණේ මහා මෙලෙක් බවක්, ආයාචනයක් සහ ආදරයක් විතරමයි. නිම්මිගේ හිතෙත් කෙවින් ගැන විශාල ආදරයක් තිබුණත්, එයා ඒක හිතුවේවත් නැත්තේ තමන් දුප්පත් අනාථ කෙල්ලෙක් නිසයි. ඒත් අද කෙවින් හැමදේම වෙනස් කරලා. ජාති කුල භේද, දුප්පත් පොහොසත්කම් හැමදේම ආදරය ඉස්සරහා දියවෙලා ගිහින්.
නිම්මි සෙනුරි අක්කා දිහා බැලුවා. සෙනුරි සතුටු කඳුළු පුරවාගෙන, “මගේ මල්ලිව වෙනස් කරන්න පුළුවන් වුණේ ඔයාට විතරයි නිම්මි. මූ මහා නපුරෙක් වුණාට හදවත හොඳයි. මල්ලිගේ අත අතහරින්න එපා නංගී. මං ඔයාලගේ විවාහයට සම්පූර්ණයෙන්ම කැමතියි. මටත් වඩා ඔයාව මේ ගෙදරට අයිතියි,” කියලා සිනාසෙමින් ඔළුව වැනුවා.
නිම්මි හෙමින් හිනාවෙලා, තමන්ගේ අනිත් අතිනුත් කෙවින්ගේ අත තද කරලා අල්ලාගත්තා. එයාගේ ඇස්වලින් සතුටු කඳුළු කඩා වැටුණා.
”මං යන්නේ නෑ…” නිම්මි රහසින් වගේ කිව්වා.
කෙවින් ආදරයෙන් නිම්මිව තමන්ගේ පපුවට තද කරලා තුරුළු කරගත්තා. එදා පාරේ සිද්ධ වුණු ඒ අනතුර, තමන්ගේ ජීවිතේ සිද්ධ වුණු ලස්සනම ආශ්චර්යය සහ තමන්ගේ මුළු ජීවිතයම උඩුයටිකුරු කරපු ආදරයේ ඇරඹුම කියලා කෙවින්ට හිතුණා. මහ ගෙදර පුරාම ආයෙමත් සතුට සහ ආදරය පිරිලා ඉතිරිලා ගියා. කෙවින් සහ නිම්මිගේ නිහඬ ආදර කතාව එතැන් සිට අලුත් මාවතක ඉදිරියටම ඇදුණා.
- නිමි –